یعنی چه
این ترکیب صفت مشبهه و تأکیدی است که برای توصیف اشیا، مکانها یا مفاهیمی به کار میرود که از نظر فیزیکی بسیار مرتفع (مانند کوه رفیع) یا از نظر معنوی و مقامی، والا، شریف و ارزشمند هستند (مانند همت رفیع).
تلفظ
تلفظ صحیح کلمات به صورت واجنگاری: بلند (bo-land) و رفیع (ra-fi'). واژه رفیع از ریشه عربی «ر-ف-ع» گرفته شده است.
در جدول
در جدولهای متقاطع، عبارت «بلند و رفیع» به عنوان راهنما میتواند به خود واژه با ۹ حرف یا به مترادفهای آن اشاره داشته باشد.
به انگلیسی
برای انتقال حس شکوه و ارتفاع معنوی یا فیزیکی این واژه در زبان انگلیسی، بیشتر از صفت Lofty یا Elevated استفاده میشود.
به عربی
خود واژه «رفیع» ریشه عربی دارد و در قرآن کریم نیز در آیه ۱۵ سوره غافر به صورت «رَفِیعُ الدَّرَجَاتِ» به عنوان یکی از صفات الهی یاد شده است.
نماد چیست
در ادبیات فارسی و فرهنگ عامه، صفت بلند و رفیع برای توصیف ویژگیهای والای انسانی یا پدیدههای باصلابت طبیعت به کار میرود و نمادی از عدم تسلیم، اراده استوار و جایگاه رفیع انسانی است.
جمعبندی و توضیح کامل بلند و رفیع
ترکیب واژگانی «بلند و رفیع» تجسمی از مفهوم اوج، والایی و صلابت است. این عبارت هم در بعد مادی برای توصیف پدیدههای باشکوه طبیعی مانند کوههای سر به فلک کشیده به کار میرود و هم در بعد معنوی، مفاهیم عمیقی چون همت والا، درجات عالی انسانی و صفات الهی را در ذهن متبادر میسازد.
واژه رفیع که بخش سازنده و تأکیدی این ترکیب است، ریشه در زبان عربی دارد و با همخانوادههایی همچون ارتفاع و ترفع، همواره بار معنایی صعود و برتری را به دوش میکشد. در فرهنگ و ادبیات فارسی، استفاده از این صفت نشانه احترام، تجلیل و بزرگداشت یک مقام یا جایگاه است.