معنی
واژه کفای (که در اصل با واژههایی چون کفایت و کفایی همریشه است) به معنای بس بودن، برآمدن از پس امور، صلاحیت و اداره کردن کارها به وجهی شایسته و نیکو است.
یعنی چه
این واژه در اصطلاح به وضعیتی اشاره دارد که در آن کمبود و نقصانی وجود نداشته باشد و فرد یا ابزار بتواند به طور کامل پاسخگوی یک وظیفه یا نیاز باشد.
مترادف
این کلمات همگی مفهومِ دارا بودن اندازه یا توانایی لازم برای رفع یک نیاز یا انجام یک مسئولیت را میرسانند.
متضاد
واژههایی که نشاندهنده کم داشتن، بس نبودن، دارا نبودن صلاحیت یا وجود نقص در یک امر هستند.
هم خانواده
این کلمات همگی از ریشه سه حرفی عربی (ک ف ی) مشتق شدهاند و معنای بسندگی و برابری را در خود دارند.
ریشه
این واژه از ریشه عربی «کَفَیَ» به معنی بس کردن، کافی بودن و ایجاد بینیازی گرفته شده است. در زبان فارسی بیشتر به صورت صفت نسبی «کفایی» (مانند واجب کفایی) یا اسم مصدر «کفایت» به کار میرود.
تلفظ
تلفظ این واژه با کسره حرف اول صورت میگیرد و ساختاری شبیه به واژههای اصطلاحی فقهی و لغوی دارد.
در جدول
در جدولهای متقاطع، هرگاه طراح سؤال به مفهوم بس بودن یا کفایت در قالب یک کلمه چهار حرفی اشاره کند، واژه مورد نظر «کفای» خواهد بود.
به انگلیسی
با توجه به بافت متن، معادلهای انگلیسی این واژه مفاهیمی چون مقدار کافی یا توانمندی و شایستگی فردی را پوشش میدهند.
به فارسی
برگردان دقیق و اصیل فارسی این واژه کلماتی مانند «بسندگی» (به معنی اندازه بودن) و «شایستگی» یا «توانمندی» است.
نماد چیست
این کلمه به تنهایی نماد اسطورهای یا مادی ندارد؛ اما در ادبیات اسلامی و قرآنی، ریشه آن یادآور مفهوم «کفایت خداوند در تأمین تمام نیازهای انسان» و بینیازی از غیر اوست (مانند عبارت کفی بالله شهیدا).
جمعبندی و توضیح کامل کفای
واژه «کفای» در اصل ریشهای عربی دارد و به معنای بسندگی، کافی بودن، شایستگی و لیاقت در انجام امور است. این کلمه در زبان فارسی به صورت مستقل کمتر کاربرد دارد و کاربران معمولاً آن را در قالب واژههای همخانواده نظیر «کفایت»، «کافی» یا اصطلاح فقهی «واجب کفایی» (واجبی که با انجام دادن عدهای به حد کفایت، از دوش دیگران ساقط میشود) میشناسند.
از نظر ساختاری، این واژه چهار حرفی در طراحهای جدول کلمات متقاطع به عنوان پاسخ مفاهیمی چون بس بودن یا صلاحیت استفاده میشود. ریشه قرآنی این کلمه نیز بر قدرت بیپایان خداوند و بینیاز کردن بندگان دلالت دارد که جلوهای از آرامش و توکل را در فرهنگ اسلامی به همراه میآورد.