یعنی چه
ترکیب «حی القیوم» از دو صفت الهی تشکیل شده است؛ «حی» یعنی کسی که زندگی ابدی دارد و مرگ به او راه ندارد، و «قیوم» یعنی ذات استواری که بینیاز از دیگران است و تمام موجودات جهان برای بقا و تدبیر خود به او وابستهاند.
تلفظ
تلفظ صحیح این عبارت به صورت «حَیُّلْ قَیّوم» (Hayyul-Qayyum) با تشدید روی حروف «ی» در هر دو کلمه است.
در جدول
در جدولهای کلمات متقاطع، پاسخ این عبارت به صورت پیوسته «حی القیوم» و دارای ۸ حرف است.
به انگلیسی
در زبان انگلیسی برای انتقال مفهوم این صفات الهی، از ترکیب عباراتی که ابدیت و استقلال مطلق ذات خدا را نشان میدهند استفاده میشود.
به ترکی
در فرهنگ ترکی برای این عبارت علاوه بر حفظ اصل عربی آن، از توصیف پاینده بودن و نگهدارنده بودن هستی استفاده میکنند.
به فارسی
معادلهای دقیق فارسی این ترکیب شامل واژگانی چون پاینده، جاوید، قائم به ذات و مدبر هستی است که همزمان مفهوم زنده بودن و بینیاز بودن را میرسانند.
در قرآن
عبارت «الحی القیوم» دقیقاً سه بار در قرآن آمده است: سوره بقره آیه ۲۵۵ (آیة الکرسی)، سوره آلعمران آیه ۲، و سوره طه آیه ۱۱۱. این ترکیب در روایات اسلامی مظهر اسم اعظم خداوند شناخته میشود.
جمعبندی و توضیح کامل حی القیوم
ترکیب قرآنی «حَیّ القَیّوم» یکی از عالیترین عبارات توصیفی خداوند در فرهنگ اسلامی است که از دو بخش کلیدی تشکیل شده است؛ «حی» به معنای زندهٔ جاویدانی است که نیستی در او راه ندارد و «قیوم» به معنای ذات استواری است که خود به هیچ چیز نیاز ندارد اما برپادارنده و تدبیرکنندهٔ تمامی موجودات جهان است.
این عبارت در سه آیه از قرآن کریم (بقره، آلعمران و طه) عیناً تکرار شده و مهمترین تجلی آن در ابتدای آیه الکرسی است. مفسران معتقدند این ترکیب نماد اسم اعظم الهی است، چرا که صفت حی ریشه تمام صفات ذات (مانند علم و قدرت) و صفت قیوم ریشه تمام صفات فعل (مانند خالقیت و رازقیت) به شمار میرود.