معنی
بشارت در لغت به معنای مژده دادن و اعلام خبرهای خوشحالکننده است. این واژه در کاربردهای دینی و معنوی به پیامهای امیدبخش الهی، نوید رحمت، پاداش و بهشت اشاره دارد.
یعنی چه
این واژه در اصل به مژدهای گفته میشود که به دلیل ماهیت شادیآور و مسرتبخشش، اثر مثبت و گشادهرویی آن در پوست صورت (بَشَره) و ظاهر شنونده آشکار و نمایان میشود.
مترادف
واژههایی که بار معنایی مژده دادن و رساندن پیام مسرتبخش را به دوش میکشند.
متضاد
کلماتی که مفهوم بیم دادن، ترساندن و اعلام اخبار ناگوار را میرسانند؛ بهویژه در تقابل قرآنیِ بشارت و انذار.
هم خانواده
واژگانی که از ریشه سه حرفی (ب-ش-ر) مشتق شدهاند و با مفاهیمی مثل انسان، شادمانی و پیامآوری در ارتباط هستند.
ریشه
ریشه این واژه عربی است و در اصل به ظاهر پوست تن انسان (بشره) و همچنین گشادهرویی، انبساط چهره و نمایان شدن اثر شادی بر روی صورت بازمیگردد.
در جدول
در حل جدولهای کلمات متقاطع، واژه پنج حرفی «بشارت» به عنوان پاسخ دقیق برای راهنماهایی همچون مژده، نوید یا خبر خوش به کار میرود.
به انگلیسی
معادلهای رایج زبان انگلیسی برای رساندن مفهوم بشارت و اخبار مسرتبخش.
جمعبندی و توضیح کامل بشارت
واژه «بشارت» در اصل یک کلمه با ریشه عربی است که وارد زبان فارسی شده و بار معنایی بسیار مثبتی دارد. این کلمه به معنای مژده، نوید و اعلام اخبار خوشایندی است که شنیدن آنها موجب شادی دل و جاری شدن آثار خرسندی در چهره انسان میشود. اصلیترین متضاد مفهومی این واژه، «انذار» به معنای بیم دادن و هشدار است.
این کلمه در فرهنگ مذهبی و ادبیات عرفانی نیز جایگاه ویژهای دارد و دهها بار در قرآن کریم به کار رفته است؛ جایی که خداوند به مؤمنان وعده رحمت، بهشت و پاداش میدهد. البته در مواردی از قرآن نیز به صورت طعنهآمیز و بلاغی (تحکم) برای اخبار شر و عذاب کافران استفاده شده است. نمادهایی مانند کلوتر سفید، فرستاده الهی (جبرئیل) و حتی نام کتاب انجیل (در ریشه یونانی به معنای بشارت) با این واژه گره خوردهاند.