یعنی چه
بدگو به معنای کسی است که گفتار زشت و ناپسند دارد؛ فردی که پشت سر دیگران به غیبت، عیبجویی، سخنچینی یا افترا میپردازد و با زبان خود به آبروی افراد آسیب میزند.
تلفظ
این واژه به صورت بَدْگو (bad-gu) تلفظ میشود که از دو بخش «بَد» و بن مضارع «گو» تشکیل شده است.
در جدول
پاسخ اصلی برای این نشانه در جدول کلمات متقاطع، واژهٔ «بدگو» با ۴ حرف است. همچنین واژههایی مانند نمام یا عیبجو نیز میتوانند به عنوان جایگزین استفاده شوند.
به انگلیسی
در زبان انگلیسی بسته به موقعیت و شدت رفتار، از عبارات متفاوتی استفاده میشود که رایجترین آنها شامل Slanderer و Backbiter است.
به ترکی
در زبان ترکی استانبولی برای رساندن مفهوم بدگویی و غیبت از کلمه Dedikoducu و برای اشاره به شخص بدزبان از اصطلاح Kötü ağızlı استفاده میشود.
به فارسی
واژهٔ بدگو یک صفت فاعلی مرکب مرخم در زبان فارسی است. از مترادفهای اصیل و رایج آن در فارسی میتوان به بدزبان، بددهان، عیبجو، ملامتگر، ناسزاگو، غیبتکننده و نَمام (سخنچین) اشاره کرد. همخانوادههای این واژه شامل بدگویی، گفتار، گوینده و بگوی هستند. متضادهای آن نیز ستایشگر، مداح، ثناگو و نیکگو میباشند.
جمعبندی و توضیح کامل بدگو
واژهٔ «بدگو» در فرهنگ و ادبیات فارسی به فردی اطلاق میشود که با کلام خود به دیگران آسیب میزند و به جای دیدن نکات مثبت، به غیبت، عیبجویی و سخنچینی روی میآورد. این واژه ترکیبی از دو بخش «بد» (با ریشه پیشهندواروپایی) و «گو» (از بن مضارع گفتن) است که به خوبی رفتار ناپسند فرد را در ساختار کلمه نمایان میکند.
در فرهنگ عامه و متون مذهبی، این صفت همواره نکوهش شده است؛ به طوری که در قرآن کریم نیز مفاهیم معادل آن مانند «هُمَزه» و «لُمَزه» به معنای عیبجو و بدگو به شدت منع شدهاند. برای این کلمه نماد رسمی و واحدی وجود ندارد، اما در ادبیات تمثیلی گاه از مار یا زبان بریده برای تصویرسازی آن استفاده میشود.