یعنی چه
این واژه صفت مرکبی است که برای توصیف افراد تازهروی، بشاش و سبکروح به کار میرود؛ یعنی کسی که از دیدن دیگران یا شنیدن درخواست آنها شادمان و گشادهرو میشود.
تلفظ
تلفظ صحیح این واژه با فتح هر دو بخش به صورت «هَشْ بَشْ» است.
در جدول
در پاسخ به سوالات جدول کلماتی مانند خندان، بشاش و گشادهرو به عنوان کلمات هممعنی کاربرد دارند.
به عربی
ریشه این واژه عربی است و از ترکیب دو کلمه هَشّ و بَشّ به معنای طراوت چهره هنگام برخورد با دیگران ساخته شده است.
به ترکی
در زبان ترکی معادلهای نزدیک به این مفهوم، به ویژگی خندهرویی و شادابی فرد اشاره دارند.
به فارسی
معادلهای دقیق فارسی این واژه شامل خوشرو، خندان، گشادهرو و سبکروح است که نشاندهنده حسن خلق و شادابی در رفتار فرد است.
نماد چیست
واژه هش بش صرفاً یک صفت توصیفی برای حالات رفتاری و چهره انسان است و به عنوان نماد خاصی در فرهنگ یا اسطورهها شناخته نمیشود.
جمعبندی و توضیح کامل هش بش
واژه «هش بش» یک صفت مرکب عربی است که از باب اتباع وارد زبان و ادبیات فارسی شده است. این کلمه از ترکیب دو واژه «هشّ» و «بشّ» پدید آمده که در زبان مبدأ نیز به معنای گشادهرویی، طراوت چهره و حسن برخورد در مواجهه با دیگران است. در ادبیات فارسی، این اصطلاح برای توصیف افراد خوشخلق، بشاش و سبکروحی به کار میرود که از دیدار با مردم یا شنیدن درخواستهای آنان آزرده نشده و با شادابی استقبال میکنند.
از نظر ریشهشناسی، بخش اول این واژه یعنی فعل «هَشَّ» یکبار در قرآن کریم (سوره طه، آیه ۱۸) از زبان حضرت موسی آمده است، هرچند در آن آیه به معنی تکان دادن درخت برای ریختن برگ گوسفندان است و معنایی متفاوت با حالت خندانی چهره دارد. این کلمه امروزه در حل جدولهای متقاطع و درک متون کهن به عنوان مترادفی برای کلمات خوشرو، خندان و دژمناپذیر کاربرد دارد.