یعنی چه
مهفهف واژهای است که در ادبیات برای توصیف ویژگیهای ظاهری معشوق به کار میرود و به فردی اشاره دارد که اندامی کشیده، کمری باریک و شکمی لاغر و تخت دارد. این کلمه مظهر ظرافت و زیبایی مینیاتوری در نظم و نثر کلاسیک است.
تلفظ
این واژه به صورت مُهَفهَف (ضم میم، فتح هاء اول، سکون فاء اول و فتح هاء دوم) تلفظ میشود.
در جدول
در جدولهای متقاطع، این کلمه معمولاً به عنوان پاسخ برای راهنماهای 'باریکمیان'، 'لاغرمیان' یا 'شخص ظریف' و 'میانباریک' کاربرد دارد.
به انگلیسی
برای معادلسازی این کلمه در زبان انگلیسی از صفاتی استفاده میشود که به لاغریِ زیبا و ظرافت بدنی اشاره دارند.
به عربی
از آنجا که ریشه این واژه عربی است، در زبان مبدأ نیز دقیقاً برای توصیف اندام باریک و ورزیده یا لاغری زیبا به کار میرود.
به فارسی
برگردانها و جایگزینهای دقیق فارسی این واژه شامل عباراتی چون میانباریک، باریکانداز، لاغرشکم، لطیف و قلمی است که همگی مفهوم تناسب اندام و ظرافت را میرسانند.
در قرآن
واژه مُهَفهَف در آیات قرآن کریم وجود ندارد و نباید آن را با کلمات مشابهی همچون 'مطففین' یا 'مهطعين' که در قرآن آمدهاند اشتباه گرفت.
جمعبندی و توضیح کامل مهفهف
واژه «مُهَفهَف» یک صفت اصیل عربی است که از ریشه رباعی «هفهف» به معنای باریک شدن و سبک شدن گرفته شده و پس از ورود به زبان فارسی، جایگاه ویژهای در ادبیات غنایی و اشعار کلاسیک پیدا کرده است. این کلمه در لغتنامههای معتبری چون دهخدا، معین و عمید به معنای باریکمیان، لاغرمیان و کسی که شکمی تخت دارد معنی شده است.
در متون کهن، این واژه و مؤنث آن (مهفهفه) نمادی از معشوق ایدهآل، زیبایی مینیاتوری و ظرافت اندام بودهاند؛ به طوری که در کتاب نفثةالمصدور نیز به صورت «مهفهفات» برای توصیف خوبرویان باریکمیان استفاده شده است. از نظر ساختاری این کلمه دقیقاً ۵ حرف دارد و در حل جدولهای متقاطع کلید دستیابی به مفاهیمی چون میانباریک و لطیف است.