یعنی چه
ال شدای (El Shaddai) یکی از نامها و القاب اصیل و کهن خداوند در عهد عتیق (تورات) و سنت یهودیت است. در ترجمههای سنتی و مذهبی، این عبارت را عموماً به «خدای قادر مطلق» ترجمه کردهاند. با این حال، از نظر زبانشناسیِ عبری باستان، درباره معنای دقیق بخش دوم آن (شدای) میان محققان بحث است؛ برخی آن را بر اساس ریشه اکدی به معنای «خدای کوهستان» و برخی دیگر مجازاً آن را «خدای کمال، بینیازی و روزیدهنده» تفسیر میکنند.
تلفظ
این عبارت در زبان عبری به صورت «اِل شَدّای» (El Shaddai) تلفظ میشود که در آن بر روی حرف «د» تشدید قرار میگیرد.
در جدول
در جدولهای کلمات متقاطع، پاسخ به راهنمای «خدای قادر مطلق در عهد عتیق» یا «نام یهودی خداوند»، کلمه ۶ حرفی «ال شدای» است.
به انگلیسی
در متون انگلیسی و ترجمههای کتاب مقدس، این نام عیناً به صورت El Shaddai نویسهگردانی میشود یا به عنوان صفت الهی به صورت God Almighty ترجمه میگردد.
به فارسی
در برگردانهای فارسی عهد عتیق و متون کلامی، این نام بیشتر به صورت «خدای قادر مطلق»، «خدای توانا» و در برخی تفسیرهای ریشهشناختی به عنوان «خدای فراوانی و بینیازی» ترجمه شده است.
در قرآن
عبارت «ال شدای» عیناً در قرآن کریم به کار نرفته است؛ اما از نظر مفهوم و معنا، شباهت نزدیکی با صفات باریتعالی در اسلام مانند «القدیر» (توانای مطلق)، «العزیز» (شکستناپذیر) و «الجبار» دارد. همچنین بخش اول این عبارت یعنی «ال» (El) با واژه «إله» در زبان عربی همریشه و هممعنا است.
نماد چیست
در سنت و فرهنگ یهود، این نام به طور ویژه روی «مِزوزا» (طومار کوچکی از دعای تورات که بر چارچوب درِ خانهها نصب میشود) حک میشود. در این کاربرد، حروف ابتدایی واژه ال شدای به عنوان نماد و اختصاری برای اصطلاح «شومِر دِلاتوت ییسرائیل» به معنای «نگاهبان درهای اسرائیل» تلقی میگردد و نمادی از حفاظت الهی است.
معنی انگلیسی/خارجی
کلمه ال شدای (אֵل شַׁدַּی) در اصل یک واژه بیگانه با ریشه عبری باستان است. بخش اول آن یعنی «ال» به معنای خدا، قدرت و نیرومندی است و بخش دوم آن «شدای» ریشه در زبانهای سامی باستان دارد که با واژههایی چون «شَد» (مایه تغذیه/پستان) در عبری یا «شَدو» (کوهستان) در زبان اکدی همخانواده دانسته شده و در کل، معرف ذات الهی به عنوان پناهگاه استوار یا روزیدهنده بندگان است.
جمعبندی و توضیح کامل ال شدای
عبارت «ال شدای» یکی از نامهای مقدس و باستانی خداوند در سنت یهودیت و عهد عتیق است که عموماً در فرهنگ جهانی به عنوان «خدای قادر مطلق» (God Almighty) شناخته میشود. این اصطلاح از دو بخش «ال» به معنای خدا و «شدای» تشکیل شده که ریشههای لغوی آن به مفاهیمی همچون استواری کوهستان یا مایه کمال و بینیازی اشاره دارد.
اگرچه این نام خاص مذهبی در متن قرآن کریم نیامده است، اما از دیدگاه توحیدی و معنایی با صفات برتر الهی در اسلام مانند القدیر، العزیز و الجبار همپوشانی کامل دارد. همچنین ریشه سامی آن پیوند نزدیکی میان زبانهای عبری و عربی را نشان میدهد.
در کاربردهای فرهنگی و مذهبی، این عبارت فراتر از یک نام، به عنوان یک نماد حفاظتی بر روی طومارهای مزوزا در ورودی خانههای یهودیان نقش میبندد تا یادآور مراقبت و نگهبانی خداوند از بندگانش باشد. در بازیهای جدول و معماهای مذهبی نیز این واژه به عنوان یک پاسخ کلیدی ششحرفی مطرح میگردد.