یعنی چه
برفابه به مخلوطی از آب و برف نیمهذوبشده گفته میشود؛ یخی که بر اثر گرمای هوا، بارش باران یا عوامل شیمیایی نرم و آبکی شده و روی زمین جاری میشود یا به صورت تودهای ناپایدار بر سطح زمین قرار میگیرد.
تلفظ
تلفظ صحیح این واژه به صورت بَرفآبِه (barf-ābe) است.
در جدول
در جدولهای کلمات متقاطع، پاسخ این واژه با توجه به تعداد حروف میتواند «برفابه»، «برفاب» یا «شلاب» باشد.
به انگلیسی
در زبان انگلیسی برای برف نیمهذوبشده روی زمین از واژه Slush و برای بارانی که هنگام بارش نیمهیخزده است از Sleet استفاده میشود.
به فارسی
واژه «برفابه» کاملاً فارسی و اصیل است که از ترکیب «برف» + «آب» به همراه های بیان حرکت ساخته شده است. واژههای شلاب و برفاب مترادفهای آن و یخبندان و خشکی از متضادهای آن به شمار میروند. همخانوادههای آن نیز شامل برف، آببرف و برفباران است.
در قرآن
اصطلاح خاصی که دقیقاً به معنای برفابه (مخلوط آب و برف روی زمین) باشد در قرآن کریم وجود ندارد؛ در متن قرآن بیشتر از واژههایی مانند بَرَد (تگرگ)، مَطَر (باران) و وَدْق (دانههای باران) استفاده شده است.
نماد چیست
در ادبیات و فرهنگ، برفابه نمادی از پایان زمستان، آغاز دگرگونی و گذار از سختی و انجماد به سمت نرمی و سستی است. همچنین گاهی مجازاً برای اشاره به امور بیمایه، بیدوام یا اصطلاحاً آبکی به کار میرود.
جمعبندی و توضیح کامل برفابه
واژه فارسی و اصیل «برفابه» ترکیب زیبایی از دو عنصر طبیعت یعنی برف و آب است که حالت واسط و نیمهذوبِ برف را بر روی زمین توصیف میکند. این پدیده معمولاً در اواخر فصل زمستان یا در پی گرم شدن ناگهانی هوا رخ میدهد و زمینهساز جاری شدن آبها میشود.
از نظر معنایی و نمادین، این کلمه حس گذار و تغییر را تداعی میکند؛ جایی که سرسختیِ یخ و برف جای خود را به جریان روانی از آب میدهد. در لغتنامهها و فرهنگ عامه، مترادفهایی همچون شلاب و برفاب نیز برای آن به کار میرود که همگی نشاندهنده همین وضعیت طبیعی هستند.