یعنی چه
خوشطبع یک صفت مرکب در زبان فارسی است که به افراد خوشمشرب، شاد، بذلهگو و پرنشاط اطلاق میشود. این واژه در متون کهن و ادبیات کلاسیک فارسی (مانند تاریخ بیهقی و اشعار خاقانی) در معنای خوشحال، دلشاد و آسودهخاطر نیز به کار رفته است.
تلفظ
این واژه ترکیبی از «خوش» (با ضمه خ) و «طبع» (با فتح ط و سکون ب و ع) است که به صورت سرهم یا جدا (خوشطبع) تلفظ و نگارش میشود.
در جدول
در کلمات متقاطع، پاسخ این واژه بر اساس تعداد حروف «خوش طبع» یعنی ۶ حرف است. از مترادفهای آن در جدول میتوان به شوخطبع، بذلهگو و لطیفهگو اشاره کرد.
به انگلیسی
در زبان انگلیسی بسته به لحن و بافت متن، از صفاتی مانند Humorous برای جنبه شوخی، و Good-natured برای جنبه خوشمشربی و مهربانی استفاده میشود.
به ترکی
در زبان ترکی استانبولی، واژه Şakacı رایجترین معادل برای توصیف فردی است که اهل شوخی و خوشمشربی است.
نماد چیست
خوشطبعی یک ویژگی شخصیتی، اخلاقی و روانی در انسان است. به همین دلیل، در فرهنگ عامه یا اسطورهشناسی مادی، نماد بیرونی، باستانی یا فیزیکی خاصی برای آن تعریف نشده و صرفاً نشاندهنده پویایی و سلامت روح است.
جمعبندی و توضیح کامل خوش طبع
واژه «خوشطبع» یک صفت مرکب امتزاجی (فارسی-عربی) است که از ترکیب «خوش» (فارسی سره) و «طبع» (عربی به معنی سرشت و مزاج) ساخته شده است. این اصطلاح در فرهنگ و ادبیات فارسی جایگاه ویژهای دارد و برای توصیف افرادی به کار میرود که با کلام شیرین، روحیه شاد و بذلهگویی خود، مایه نشاط و صمیمیت مجالس میشوند.
در ادبیات کلاسیک ما، بخصوص در آثار شیخ اجل سعدی، خوشطبعی در مقابل ترشرویی و عبوس بودن قرار میگیرد و به عنوان یک حسن معاشرت بزرگ ستایش شده است. بررسی ریشهشناختی آن نشان میدهد که با وجود ساختار ترکیبیاش، هویتی کاملاً ایرانی یافته و در مکالمات روزمره و حل جداول کلمات متقاطع نیز به وفور مورد استفاده قرار میگیرد.