یعنی چه
واژه «توابا» در اصل از ریشه عربی تواب به همراه تنوین نصب ساخته شده است. این کلمه هنگامی که در وصف خداوند به کار میرود، به معنای ذات پاکی است که بسیار توبهپذیر است و با فضل و رحمت خود به سوی بندگان بازمیگردد. در مقابل، وقتی در وصف انسان یا بنده استفاده شود، به معنای کسی است که بارها و به شدت از گناهان خود پشیمان شده و به سوی خدا بازمیگردد. این واژه به عنوان کلمهای کلاسیک و قرآنی، تعریفی دقیق و مشخص دارد.
تلفظ
تلفظ صحیح این واژه به صورت فتحة حرف اول، تشدید و فتحة حرف دوم همراه با تنوین نصب در پایان است که در زبان فارسی معمولاً «تَوّاباً» یا در حالت وقف و خوانش روان «تَوّابا» تلفظ میشود.
در جدول
در جدولهای کلمات متقاطع، پاسخ این بخش خود کلمه «توابا» با ۵ حرف است که به عنوان صفت الهی یا پاداش توبهکنندگان آورده میشود.
به انگلیسی
برای انتقال مفهوم دقیق این واژه در زبان انگلیسی، بسته به اینکه صفت خداوند باشد یا بنده، از عباراتی که نشاندهنده بخشایشگری مداوم یا پشیمانی عمیق هستند استفاده میشود.
به عربی
این کلمه ریشه اصیل عربی دارد و از ثلاثی مجرد «ت و ب» در صیغه مبالغه ساخته شده است که در متن قرآن کریم به صورت منصوب کاربرد فراوانی دارد.
به فارسی
معادلهای دقیق این واژه در زبان فارسی شامل تعابیری همچون توبهپذیر، بسیار آمرزنده، غفور، پشیمان و بازگشتکننده از خطایا میباشند که هم جنبه الهی و هم جنبه انسانی کلمه را پوشش میدهند.
نماد چیست
در فرهنگ و الهیات اسلامی، واژه توابا نماد بارز امید مطلق و مهربانی بیپایان پروردگار است. این کلمه به انسان یادآوری میکند که فارغ از میزان خطایا، جاده بازگشت و اصلاح هرگز بسته نیست و آغوش رحمت الهی همواره به روی پشیمانان گشوده است.
جمعبندی و توضیح کامل توابا
واژه «توابا» یک اصطلاح قرآنی و ادبی با ریشه عربی است که با ورود به زبان فارسی، مفهوم عمیقی از بخشش و بازگشت را با خود به همراه آورده است. این کلمه که صیغه مبالغه محسوب میشود، دو روی یک مفهوم زیبا را نشان میدهد؛ از یک سو صفت خداوند به معنای بسیار توبهپذیر و مظهر رحمت بیکران است و از سوی دیگر صفت بندهای است که بارها و مکرراً با اخلاص به سوی معبود خود بازمیگردد.
استفاده فراوان از این واژه در آیات قرآن کریم، به ویژه همراه با صفت «رحیم»، جایگاه ویژهای به آن در ادبیات عرفانی و دینی ما بخشیده است. این واژه در مسابقات، جدولها و متون کهن مذهبی کاربرد دارد و همواره یادآور مفهوم امید و بخشایشگری است.