یعنی چه
واژهای کلاسیک و معمولی است که به ویژگی، حس یا پدیدهای اشاره دارد که به قدری عمیق، بزرگ یا خیرهکننده است که نمیتوان آن را با کلمات و زبان معمولی شرح داد؛ حالتی از شگفتی یا حیرت که توصیفپذیر نیست.
تلفظ
این ترکیب از پیشوند حرف اضافه «با» به همراه واژه مرکب «وصفناپذیر» تشکیل شده است.
در جدول
در حل جدول کلمات متقاطع، پاسخ این عبارت با توجه به تعداد حروف، خودِ واژه «با وصف ناپذیر» یا مترادفهایی چون «وصف نشدنی» است.
به انگلیسی
این اصطلاحات در زبان انگلیسی دقیقاً برای بیان مفاهیمی به کار میروند که خارج از توان توصیف کلمات هستند.
به عربی
در زبان عربی برای اشاره به پدیدههای خیرهکننده و غیرقابل بیان از این تعابیر استفاده میشود.
در قرآن
عین این کلمه در قرآن نیست، اما از نظر مفهومی در دو جا کاربرد دارد: یکی در توصیف نعمتهای بهشتی که فراتر از دیدن و شنیدن انسان است، و دیگری در تنزیه و ستایش ذات خداوند (مانند آیه سُبْحَانَ اللَّهِ عَمَّا يَصِفُونَ) که نشان میدهد حقیقت خداوند فراتر از درک و وصف انسان است.
نماد چیست
این واژه صفت انتزاعی است و نماد مادی یا فیزیکی خاصی ندارد؛ اما در ادبیات و عرفان، معمولاً با حالتهای روحی مانند حیرت، واهمه مثبت، و سکوتِ ناشی از عظمت پیوند خورده است.
جمعبندی و توضیح کامل با وصف ناپذیر
عبارت «با وصف ناپذیر» یک ساختار قیدی یا صفتی مرکب (عربی-فارسی) است که به هر چیزِ فراتر از حدِ بیان و کلمات اشاره میکند. ریشه بخش اول آن از «وصف» عربی به معنای ستودن و بخش دوم آن از بن مضارع «پذیر» همراه با نشانه نفی «نا» ساخته شده است که در مجموع مفهوم عدم قبولِ توصیف را میرساند.
این اصطلاح در متون ادبی، عرفانی و حتی مذهبی کاربرد فراوانی دارد. در ادبیات عالی، مواجهه با زیباییهای خیرهکننده، جلال الهی یا احساسات عمیق درونی با این تعبیر بیان میشود، چرا که زبانِ مادی از انتقال کامل حقیقتِ آنها عاجز است.