یعنی چه
منافره در لغت به معنی دوری گزیدن و از هم نفرت داشتن است. در اصطلاح تاریخی و جاهلی، به معنای مراجعه به داور برای اثبات برتری و مفاخره در حسب و نسب است. همچنین در اصطلاح منطق و خطابه، به خطابهای گفته میشود که درباره یک امر موجود و بالفعل برای بیان مدح یا ذم ایراد میگردد.
تلفظ
این واژه به صورت مُنافَرَه (مُ مَ د کشیده و فـَ رَ) تلفظ میشود و ساختار آن بر وزن مفاعله است که دلالت بر یک امر دوطرفه و متقابل دارد.
در جدول
در جدولهای کلمات متقاطع، برای راهنماهایی همچون «داوری در نسب»، «دشمنی و ناسازگاری» یا «خطابه تظاهری»، پاسخ اصلی واژه ۶ حرفی منافره است.
به انگلیسی
بسته به بستر متن، در زبان انگلیسی معادلهای متفاوتی دارد؛ در مفاهیم اجتماعی به معنای ناسازگاری و در اصطلاحات ارستویی منطق به خطابه خطابی یا تظاهری برمیگردد.
به فارسی
معادلهای دقیق فارسی این واژه شامل مفاخره، داوری در نسب، دشمنی، ناسازگاری و نفرتداری متقابل است که مفهوم دوری گزیدن دو طرف از یکدیگر را میرساند.
نماد چیست
واژه منافره یک اصطلاح حقوقیِ دوران جاهلیت، لغوی و منطقی است؛ به همین دلیل دارای نماد تصویری، نمادین یا سنتی خاصی در فرهنگها نیست. در قرآن نیز خود کلمه نیامده، هرچند همخانواده آن (نُفور) به کار رفته است.
جمعبندی و توضیح کامل منافره
واژه منافره از ریشه عربی «ن ف ر» و بر وزن مفاعله است که در اصل به یک کنش متقابل اشاره دارد. این واژه در سه بستر متفاوت معنایی کاربرد دارد؛ در معنای عام به مفهوم دوری گزیدن، نفرت متقابل و ناسازگاری میان افراد است. در بستر تاریخی، به سنت داوری بردن نزد قاضی برای اثبات برتری حسب و نسب (مفاخره) در دوران جاهلیت اشاره میکند.
از سوی دیگر، منافره در علم منطق و خطابه جایگاه ویژهای دارد و به خطابههایی اطلاق میشود که برای ستایش یا نکوهش یک امر بالفعل و موجود صادر میشوند. شناخت این ابعاد سهگانه به درک دقیقتر متون کهن فقهی، ادبی و فلسفی کمک شایانی میکند.