یعنی چه
غریو زدن در زبان فارسی به معنای برآوردن صدایی بلند، خروشان و معمولاً دستهجمعی است. این واژه زمانی به کار میرود که انسانها از روی هیجان شدید، خشم، اعتراض، یا حتی شادی بزرگ، یکصدا یا با تمام توان فریاد بکشند. در متون کهن گاهی به معنی گریه و زاری توأم با شیون نیز آمده است.
تلفظ
تلفظ دقیق این عبارت به صورت «غَریو زدن» است که در آن حرف غین دارای فتحه (غَ) و واو در کلمه غریو ساکن است.
در جدول
پاسخ مستقیم برای این عبارت در جدول خود «غریو زدن» با ۷ حرف است. واژههای مترادفی چون خروشیدن نیز میتوانند مد نظر باشند.
به انگلیسی
در زبان انگلیسی بسته به لحن و سیاق متن، افعالی که نشاندهنده فریاد خروشان یا هیاهوی جمعی هستند به عنوان معادل به کار میروند.
به عربی
در زبان عربی واژههایی که به مفهوم بالا بردن صدا با شدت و هیجان اشاره دارند، معادل غریو زدن محسوب میشوند.
به فارسی
معادلهای اصیل و هممعنی این عبارت در زبان فارسی شامل واژگانی چون غریدن، ولوله کردن، هلهله کردن و هیاهو به راه انداختن است که همگی بیانگر تولید صدای بلند و پرشور هستند.
جمعبندی و توضیح کامل غریو زدن
عبارت «غریو زدن» یکی از ترکیبهای فعلی اصیل و کهن زبان فارسی است که ریشه در پارسی میانه و پهلوی دارد و با واژه «غریدن» همریشه است. این واژه بیش از هر چیز یادآور خروشهای حماسی، صدای پرابهت لشکر در میدان جنگ و هیجانات شدید جمعی است؛ به طوری که در شاهنامه فردوسی بارها برای توصیف هیاهوی پهلوانان و سپاهیان به کار رفته است.
این عبارت در ادبیات فارسی فراتر از یک فریاد ساده، نمادی از موجهای خروشان دریا، طوفانهای سهمگین و برانگیختگی عواطف انسانی اعم از خشم، شادی یا اعتراض است. کاربرد دقیق آن نشاندهنده عمق و تنوع واژگان فارسی در توصیف حالات صوتی و روحی مختلف است.