یعنی چه
عبارت «بذل نعمت» به معنای کرم، بخشندگی و اعطای مال، روزی و نیکیها به افراد دیگر است؛ به طوری که شخص از مواهب خود به نفع جامعه و نیازمندان استفاده کند.
تلفظ
این ترکیب به صورت اضافهٔ بیانی یا مقلوب تلفظ میشود: بَذْل (با سکون ذال) + نِعْمَت (با کسر نون و سکون عین).
در جدول
در جدولهای متقاطع کلمات، در پاسخ به راهنمای «بخشش دارایی و انفاق»، واژهٔ ۷ حرفی «بذل نعمت» یا واژههای مترادف آن مد نظر قرار میگیرد.
به انگلیسی
در زبان انگلیسی بسته به متن عباراتی چون Bestowal of blessings یا Generosity برای رساندن مفهوم بخشش مواهب استفاده میشود.
به عربی
این ترکیب خود از دو واژهٔ ریشه عربی تشکیل شده و در متون عربی نیز به همین صورت یا به شکل اعطاء النعم کاربرد دارد.
به فارسی
معادلهای اصیل و رایج فارسی این ترکیب شامل واژههایی چون دهش، بخشش دارایی، دستودلبازی، حاتمبخشی و مواسات با همنوعان است.
در قرآن
خود ترکیب عینی «بذل نعمت» در متن قرآن نیامده است، اما مفاهیم آن در قالب واژههایی مثل «ینفقون» (انفاق میکنند) و «آتوا» (دادند) و واژهٔ نعمت به صورت «نِعْمَة» و «أَنْعَمْتَ» در آیاتی مانند سوره حمد و بقره به وفور یافت میشود. همچنین در روایات اسلامی آمده است: «بِبَذْلِ النِّعْمَةِ تَسْتَدَامُ النِّعْمَةُ» یعنی با بخشش نعمت است که نعمت پایدار میماند.
جمعبندی و توضیح کامل بذل نعمت
عبارت «بذل نعمت» یک ترکیب اضافه در زبان فارسی است که از دو واژهٔ عربی «بذل» به معنای بخشش و «نعمت» به معنای مال و روزی شکل گرفته است. این اصطلاح در فرهنگ اخلاقی و ادبی به معنای جاری ساختن خیر، انفاق داراییها و دستگیری از دیگران به کار میرود و نشاندهنده روحیه سخاوت و مروت در فرد است.
اگرچه این ترکیب به صورت یکجا در قرآن کریم ذکر نشده، اما ریشهها و مفاهیم بنیادین آن یعنی گذشت مالی و تقسیم مواهب الهی با نیازمندان، از ارکان توصیهشده در آیات و روایات دینی است. در ادبیات عامه و حل جدول نیز این کلمه به عنوان نمادی از جود، دهش و احسان شناخته میشود.