یعنی چه
نبونعید (یا نبونید) نام آخرین پادشاه امپراتوری بابل نو است که بین سالهای ۵۵۶ تا ۵۳۹ پیش از میلاد حکومت کرد. این نام ریشه در زبان آکدی دارد و از ترکیب نام خدای «نبو» (خدای خرد و نوشتار در میانرودان) تشکیل شده و به معنای «باشد که خدای نبو ستایش شود» یا «نبو ستوده است» میباشد.
تلفظ
این واژه در زبان فارسی به صورت «نَبونَعید» یا «نَبونید» تلفظ میشود. در زبان اصلی آکدی و گویش بابلی نو، تلفظ آن به صورت Nabû-naʾid بوده است.
در جدول
در جدولهای کلمات متقاطع، پاسخ به پرسش «آخرین پادشاه بابل» یا «پادشاهی که قافیه را به کوروش باخت»، کلمه ۷ حرفی «نبونعید» یا کلمه ۶ حرفی «نبونید» است.
به عربی
در منابع و متون تاریخی عربی، نام این پادشاه به همان صورت «نبونعید» یا به شکل خلاصه شدهٔ «نبونيد» نگاشته میشود.
به فارسی
از آنجا که «نبونعید» یک اسم خاص تاریخی متعلق به پادشاه بابل باستان است، معادل یا برگردان واژگانی مستقیمی در زبان فارسی ندارد و در متون تاریخی فارسی عیناً به عنوان نام علم استفاده میشود.
در قرآن
نام نبونعید به صورت صریح و مستقیم در قرآن کریم ذکر نشده است؛ با این حال، در عهد عتیق (کتاب دانیال) به داستان سقوط بابل و پسر او «بلشاصر» اشاره شده که با رویدادهای تاریخی همدورهٔ پیامبران بنیاسرائیل پیوند دارد.
نماد چیست
نبونعید در تاریخ به عنوان نماد «پایان تمدنهای مستقل و بومی میانرودان» شناخته میشود. همچنین به دلیل علاقهٔ وافرش به خاکبرداری، بازسازی معابد قدیمی و جستجوی کتیبههای پادشاهان پیشین، تاریخنگاران او را به عنوان نماد «نخستین باستانشناس تاریخ» معرفی میکنند.
جمعبندی و توضیح کامل نبونعید
نبونعید آخرین فرمانروای مقتدر امپراتوری بابل نو بود که به مدت هفده سال بر این سرزمین حکومت کرد. او بیش از آنکه به امور نظامی و جهانداری بپردازد، شیفتهٔ مذهب، بازسازی معابد باستانی و ستایش خدای ماه (سین) بود. این گرایش مذهبی و بیتوجهی به «مردوک» خدای بزرگ و ملی بابل، سبب ایجاد شکاف عمیق میان او و کاهنان قدرتمند بابلی شد.
سرانجام در سال ۵۳۹ پیش از میلاد، کوروش بزرگ پادشاه هخامنشی با بهرهگیری از نارضایتیهای داخلی بابل، بدون جنگ و خونریزی وارد این شهر شد و به حکومت نبونعید پایان داد. با سقوط نبونعید، پروندهٔ استقلال تمدنهای کهن میانرودان بسته شد و قلمرو بابل به بخشی از شاهنشاهی ایران بدل گشت.