یعنی چه
ترکیب عطف بیان «هیبت و قدرت» برای توصیف ویژگی پدیدهها، فرمانروایان یا جلال خداوند به کار میرود. هیبت به معنای شکوه و عظمتی است که کشش و احترامی توأم با بیم در دل دیگران میاندازد و قدرت به مفهوم توانایی، نیرو و سلطه است. در مجموع، این اصطلاح نشاندهنده اقتداری است که هم توانِ ساختاری و هم ابهت ظاهری و معنوی را همزمان داراست.
در جدول
پاسخ جدول برای اصطلاح هیبت و قدرت بر اساس تعداد حروف، خودِ عبارت یا مترادفهایی مثل صولت، سطوت، حشمت و شوکت است.
به انگلیسی
در زبان انگلیسی برای رساندن مفهوم هیبت از واژگان Awe یا Majesty و برای قدرت از Power یا Might استفاده میشود.
به عربی
هر دو واژه ریشه عربی دارند؛ هیبت از (هـ ی ب) و قدرت از (قـ د ر) گرفته شده است.
به فارسی
معادلهای پارسی و اصطلاحات هممعنی این ترکیب در زبان فارسی شامل عظمت و شوکت، وقار و جلال، هیمنه و اقتدار، و ابهت و نیرو هستند. متضادهای آن نیز ضعف و خواری، عجز و بیوقاری، و ذلت و ناتوانی است.
در قرآن
این دو واژه به صورت یک ترکیب همپایه در قرآن نیامدهاند، اما ریشههای آنها مستقل وجود دارد. مشتقات قدرت مانند صفات «القادر» و «القدیر» بارها برای خداوند ذکر شده است. خود کلمه هیبت در قرآن نیست، اما مفاهیمی مانند «رُعب» (بیم در دل کافران) یا اصطلاحات عرفانی خوف و تعظیم در برابر جلال الهی، بیانگر این معنا هستند.
جمعبندی و توضیح کامل هیبت و قدرت
اصطلاح ترکیبی «هیبت و قدرت» جلوهای از همنشینی ابهت معنوی و توانایی ساختاری است. این واژه که از دو ریشه اصیل عربی وارد زبان فارسی شده، برای توصیف فرمانروایان مقتدر، پدیدههای باصلابت طبیعی همچون طوفان و کوههای استوار، و در نمادشناسی حیات وحش برای موجوداتی مانند شیر و عقاب به کار میرود. در حقیقت، هیبت بدون قدرت پوشالی است و قدرت بدون هیبت، فاقد نفوذ روانی و احترام؛ لذا ترکیب این دو مظهر کاملِ اقتدارِ مطلق است.
در فرهنگ معارف و ادبیات عرفانی نیز، این واژگان جایگاه ویژهای دارند. در قرآن کریم اگرچه این دو کلمه در کنار هم نیامدهاند، اما جلوه قدرت الهی در نامهایی چون قدیر و قادر، و جلوه هیبت او در تفاسیر مربوط به عظمت و جلال ربوبی به چشم میخورد که نشاندهنده کشش و کوششی آمیخته به احترام و تعظیم در برابر پروردگار است.