یعنی چه
ابدان اخروی یک اصطلاح تخصصی کلامی و فلسفی (بهویژه در حکمت متعالیه ملاصدرا) است. این عبارت به معنی بدنهای آخرتی یا کالبدهایی است که روح انسانها در جهان آخرت پس از رستاخیز با آنها محشور میشود. در فلسفه اسلامی، این ابدان برخلاف بدنهای مادی و عنصری دنیا، غیرپوسیدنی، منزه از ماده کثیف و دارای حیات ذاتی هستند و در واقع تجسم باطن، اعمال و ملکات خودِ انسان در طول زندگی دنیوی به شمار میروند.
تلفظ
تلفظ صحیح این ترکیب وصفی به صورت «اَبدانِ اُخرَوی» است؛ «اَبدان» جمعِ بَدَن و «اُخرَوی» صفت نسبی ساخته شده از اُخریٰ به معنای آخرت است.
در جدول
در مسابقات و جدولهای متقاطع، پاسخ این اصطلاح فلسفی و کلامی با تعداد ۱۰ حرف، کلمه «ابدان اخروی» است.
به انگلیسی
در متون تخصصی فلسفی و الهیات به زبان انگلیسی، برای ترجمه این اصطلاح از عبارتهای فوق استفاده میشود.
به فارسی
معادلهای فارسی، مترادفها و واژههای همخانواده این عبارت عبارتند از: تنهای آخرتی، اجساد قیامتی، ابدان مثالی، و بدنهای برزخی. واژههای «بدن»، «آخرت» و «اُخری» با آن همخانواده هستند و ریشه آن عربی است. واژههای «ابدان دنیوی» و «اجساد مادی» نیز متضاد آن به شمار میروند.
در قرآن
عین ترکیب وصفی «ابدان اخروی» در متن قرآن کریم به کار نرفته است؛ اما اصل مفهوم آن یعنی زنده شدن استخوانهای پوسیده، بازآفرینی خطوط سرانگشتان و برخاستن انسانها از قبرها به شدت در آیاتی مانند آیات ۷۸ و ۷۹ سوره یس و آیات ۳ و ۴ سوره قیامت مورد بحث و تأکید قرار گرفته است.
جمعبندی و توضیح کامل ابدان اخروی
ترکیب «ابدان اخروی» یک مفهوم کلیدی در حوزه کلام و فلسفه اسلامی است که به بررسی کیفیت جسم انسان در جهان پس از مرگ میپردازد. بر اساس دیدگاههای فلسفی پیشرفته مانند حکمت متعالیه، انسان در آخرت با بدنی محشور میشود که اگرچه شبیه به بدن دنیوی اوست، اما از قوانین مادی و فرسودگی دنیای طبیعی پیروی نمیکند.
این ابدان در واقع تبلور عینی و تجسم یافتهٔ افکار، اخلاق و اعمالی هستند که انسان در زندگی دنیا کسب کرده است. به همین دلیل، ابدان اخروی دارای حیات ذاتی بوده و بر اساس ملکات نفسانی انسان شکل و فرم میگیرند.