یعنی چه
این عبارت یک ترکیب عطفی در زبان فارسی است که از دو واژه «زشت» (صفت) و «ناپسندی» (اسم مصدر یا صفت همراه با یای مصدری) ساخته شده است. این اصطلاح به هر نوع رفتار، صفت، گفتار یا پدیدهای کلّیت میبخشد که عقل، طبع سلیم یا عرف جامعه آن را رد میکند و مایه تنفر، ناخشنودی و نکوهش میشود.
در جدول
پاسخ دقیق جدول برای این عبارت ۱۱ حرفی خودِ «زشت و ناپسندی» است. بسته به تعداد حروف طراح جدول، کلماتی مانند قبیح، منکر و شنیع نیز به عنوان جایگزین کاربرد دارند.
به انگلیسی
در زبان انگلیسی با توجه به بافت متن، اگر منظور زشتی ظاهری باشد از واژه Ugly و اگر منظور رفتار و کردار ناپسند باشد از واژگانی چون Unseemly و Reprehensible استفاده میشود.
به عربی
در زبان عربی کلمات متعددی برای رساندن این مفهوم وجود دارد که دقیقترین آنها قبیح و منکر هستند و برای رفتارهای زشت به کار میروند.
به فارسی
معادلهای اصیل و رایج این ترکیب در زبان فارسی شامل واژههایی چون بدشکل، بدنما، ناشایست، ناهنجار، بدکرداری و زشترویی است. ریشه کلمه زشت به زبان پهلوی (پارسی میانه) و واژه «زئشه» در اوستا بازمیگردد که به معنی مخوف و تنفرآور بوده است. ناپسند نیز از ترکیب «نا» نفی و «پسند» ساخته شده است.
در قرآن
عین این عبارت فارسی در قرآن کریم وجود ندارد، اما مفاهیم معادل آن بارها با واژگانی چون «الفَحشَاء» و «الفَواحِش» (کارهای بسیار زشت) مانند آیه ۱۵۱ سوره انعام، و واژه «المُنکَر» (کار ناپسند) مانند آیه ۹۰ سوره نحل که میفرماید «وَيَنْهَىٰ عَنِ الْفَحْشَاءِ وَالْمُنْكَرِ» مطرح گردیده و انسانها از آن نهی شدهاند.
جمعبندی و توضیح کامل زشت و ناپسندی
عبارت «زشت و ناپسندی» یک ترکیب مفهومی عمیق در زبان فارسی است که هر دو ساحت ظاهر (بدشکلی و کراهت) و باطن (بدکرداری، رذایل اخلاقی و ناهنجاریهای اجتماعی) را در بر میگیرد. ریشههای باستانی واژه زشت نشان میدهد که این مفهوم از دیرباز با حس تنفر و دوری گزینی همراه بوده و در طول زمان به معیارهای اخلاقی و عرفی جامعه پیوند خورده است.
در فرهنگ اسلامی و قرآنی نیز این مفهوم در قالب کلیدواژههایی چون فحشاء و منکر بررسی شده و به عنوان رفتارهایی که با فطرت پاک انسانی و طبع سلیم در تضاد هستند، مورد نکوهش قرار گرفتهاند. در ادبیات و باورهای عامیانه، این پدیده معمولاً با نمادهایی تاریک همچون دیو، اهریمن و رنگ سیاه به تصویر کشیده میشود.