یعنی چه
واژه اسفارا (أَسْفاراً) جمع مکسر «سِفر» است و به معنای کتابها، نامهها یا مجلدات بزرگی است که پرده از روی حقایق و دانش برمیدارند. این واژه بیشتر برای کتابهای آسمانی و خطی حجیم به کار میرود.
تلفظ
تلفظ دقیق این واژه در اصل عربی با تنوین نصب به صورت «أَسْفَاراً» (Asfāran) است، اما در زبان فارسی و کاربردهای عمومی یا جدولی معمولاً به صورت «اسفارا» (Asfārā) خوانده و نوشته میشود.
در جدول
در جدولهای متقاطع، در پاسخ به راهنماهایی همچون «کتابها»، «کتب بزرگ» یا «جمع سِفر»، واژه ۶ حرفی «اسفارا» مد نظر قرار میگیرد.
به انگلیسی
برای معادلسازی این واژه در زبان انگلیسی، بسته به سیاق متن از واژگان عمومی کتب یا کتب حجیم و مقدس استفاده میشود.
به فارسی
برگردان و معادلهای مستقیم فارسی این کلمه شامل «کتابها»، «دفترها»، «نامهها» و «مجلدات بزرگ» است که به مجموعه آثار مکتوب اشاره دارد.
در قرآن
این کلمه با املای «أَسْفَاراً» یکبار در آیه ۵ سوره جمعه آمده است: «كَمَثَلِ الْحِمَارِ يَحْمِلُ أَسْفَاراً». این آیه وصف حال کسانی است که تورات یا دانش الهی را با خود دارند اما به آن عمل نمیکنند و مانند چارپایی هستند که فقط سنگینی کتابها را تحمل میکند.
نماد چیست
به پشتوانه آیه شریفه سوره جمعه، واژه اسفارا در ادبیات و فرهنگ اسلامی به نمادی برای «عالم بیعمل»، «حمل سطحی دانش» و «دانایی ظاهری بدون فهم و شعور عمیق» تبدیل شده است.
جمعبندی و توضیح کامل اسفارا
واژه «اسفارا» در واقع شکل تنویندار کلمه عربی «اسفار» (جمع سِفر) است که وارد زبان فارسی شده است. ریشه لغوی آن به پردهبرداری و آشکار شدن بازمیگردد؛ از آن جهت که نوشتن کتاب باعث آشکار شدن معانی و تجلی بخشیدن به دانش پنهان در ذهن میشود، به کتب بزرگ و حجیم اسفار میگویند.
شهرت اصطلاحی این واژه در فرهنگ فارسی و اسلامی، ریشه عمیقی در قرآن کریم دارد. استفاده از این لفظ در سوره مبارکه جمعه برای نکوهش کسانی که حامل علم هستند اما به آن عمل نمیکنند، وجههای نمادین به آن بخشیده است.
امروزه این واژه علاوه بر کاربردهای ادبی و قرآنی، به عنوان یک کلمه کلیدی جذاب ۶ حرفی در طراحهای جدول کلمات متقاطع نیز کاربرد زیادی دارد و معمولاً به عنوان هممعنی کتب و کارهای بزرگ مکتوب مطرح میشود.