یعنی چه
«میغرید» فعل ماضی استمراری از مصدر غریدن است و به معنای بانگ بلند زدن، با خشم فریاد کشیدن، یا ایجاد صدایی سهمگین و ترساننده است؛ مانند صدای غرش شیر، رعد و برق آسمان یا شلیک توپهای جنگی در میدان نبرد.
تلفظ
تلفظ صحیح این واژه به صورت «میغُرید» (با ضمه روی حرف غین) است که ساختار ماضی استمراری را نشان میدهد.
در جدول
در جدولهای کلمات متقاطع، این واژه معمولاً به عنوان پاسخ برای راهنماهایی مثل «فریاد میزد»، «نعره میکشید» یا «صدای رعد و برق در میآورد» به کار میرود.
به انگلیسی
در زبان انگلیسی بسته به فاعل جمله، از معادلهای استمراری گذشته استفاده میشود.
به عربی
در زبان عربی برای رساندن مفهوم ماضی استمراری فعل غریدن، از ترکیب فعل ناقصه «کان» همراه با فعل مضارع متناسب با فاعل استفاده میشود.
به فارسی
واژگان هممعنی و جایگزین فارسی آن شامل میخروشید، نعره میزد، ولوله میکرد و بانگ برمیآورد است. همچنین واژگان غرش، غران و غریو با آن همخانواده هستند. متضادهای آن نیز سکوت میکرد، آرام میگرفت یا نجوا میکرد است.
در قرآن
این کلمه کاملاً فارسی (دری) است و در متن قرآن وجود ندارد. با این حال، مفاهیمی مشابه غرش رعد یا صاعقه در قرآن با واژگانی چون «الرّعد» یا «صاعقة» توصیف شدهاند.
جمعبندی و توضیح کامل می غرید
واژه «میغرید» یک فعل ماضی استمراری در زبان فارسی است که از مصدر غریدن ساخته شده و دلالت بر تداوم کاری در گذشته دارد. این فعل برای توصیف صداهای بسیار بلند، سهمگین، خشمآلود و باهیمنه به کار میرود. کاربرد رایج آن در ادبیات فارسی هم برای جانداران (مانند غرش شیر) و هم برای پدیدههای طبیعی (مانند رعد و برق و طوفان) و ابزارهای جنگی است.
در متون حماسی و شاهنامه، این فعل نمادی از شجاعت، خشم مهارناپذیر، قدرت و هیبت پهلوانان در میدان نبرد است. وقتی به انسان نسبت داده میشود، بیانگر اعتراض شدید، فریاد حماسی یا خروشِ از روی خشم و اقتدار است که با صداهای معمولی تفاوت آشکاری دارد.