یعنی چه
جاندار پنداری دیدگاهی فلسفی، انسانشناختی و روانشناختی است که بر اساس آن، تمامی عناصر طبیعت مانند سنگها، درختان، ابرها و رودخانهها دارای روح، جان، احساس و ارادهای شبیه به انسان هستند. همچنین در روانشناسی رشد، این اصطلاح به ویژگی شناختی کودکان ۲ تا ۷ سال اشاره دارد که برای اسباببازیها یا اشیای اطراف خود حیات و احساسات قائل میشوند.
تلفظ
این واژه از ترکیب دو بخش «جاندار» (جان + دار) و «پنداری» (حاصل مصدر از پنداشتن) تلفظ میشود.
در جدول
در مسابقات و جدول کلمات، این مفهوم معمولاً با تعداد حروف مشخص به عنوان پاسخ قرار میگیرد.
به انگلیسی
واژه انگلیسی Animism از ریشه لاتین Anima به معنی جان یا روان گرفته شده است.
به فارسی
این واژهها همگی برابرسازهای فارسی معاصر هستند که برای توصیف مفهوم آنیمیسم و باور به روانمندی اشیاء به کار میروند.
نماد چیست
این اصطلاح یک مفهوم انتزاعی است و نماد گرافیکی واحدی ندارد، اما در مردمشناسی با توتمها، درختان مقدس و عناصر چهارگانه طبیعت (آب، باد، خاک و آتش) پیوند خورده است.
جمعبندی و توضیح کامل جاندار پنداری
جاندار پنداری یا آنیمیسم یکی از قدیمیترین دیدگاههای بشر به جهان پیرامون است. در این تفکر، مرز قاطعی میان موجود زنده و غیرزنده وجود ندارد و انسان بدوی باور داشت که هر آنچه در طبیعت حرکت میکند یا تغییر مییابد، واجد روح و ارادهای مستقل است. این نگرش ریشه در نیاز انسان برای برقراری ارتباط و درک پدیدههای ناشناخته طبیعت داشته است.
از سوی دیگر، این مفهوم در روانشناسی مدرن و در نظریه رشد ژان پیاژه جایگاه ویژهای دارد. کودکان در سنین پیش از دبستان به طور طبیعی دچار جاندارپنداری میشوند؛ به عنوان مثال فکر میکنند عروسکشان گرسنه میشود یا اگر صندلی به پای آنها بخورد، صندلی کار بدی انجام داده است. این ویژگی بخشی طبیعی از سیر تکامل شناخت بشر و تفکر کودکانه محسوب میشود.