یعنی چه
جامه و پوششی است که سربازان و جنگاوران در میدان نبرد یا هنگام تمرینات نظامی بر تن میکنند تا بدن آنها را از ضربات اسلحه (مانند شمشیر، تیر یا ترکش) محافظت کند یا نشانگر رستهٔ نظامی آنها باشد. این پوشش در گذشته شامل زره، خود و جوشن میشد و امروزه به لباسهای رزمی مدرن و ضدگلوله اطلاق میشود.
تلفظ
تلفظ این ترکیب وصفی به صورت «لِباسِ جَنگ» (lebaas-e jang) است که از دو واژهٔ «لباس» (با کسرهٔ اضافه) و «جنگ» تشکیل شده است.
در جدول
در معماها و جداول کلمات متقاطع، پاسخ این واژه دقیقاً «لباس جنگ» با ۷ حرف است. همچنین واژگانی مانند زره، جوشن و لبوس نیز به عنوان پاسخهای جایگزین و مرتبط کاربرد دارند.
به انگلیسی
در زبان انگلیسی برای اشاره به این مفهوم از اصطلاحات کامبت یونیفرم یا بتل درس استفاده میشود.
به عربی
در زبان عربی علاوه بر عبارت لباسالحرب، در متن قرآن کریم از واژه «لَبُوس» (آیه ۸۰ سوره انبیاء) و «سَرَابِیل» (آیه ۸۱ سوره نحل) برای اشاره به جامهٔ محافظتی و زره در جنگ استفاده شده است.
به فارسی
در زبان فارسی مترادفات و برگردانهای دیگری نظیر لباس رزمی، جامهٔ حرب، لباس نبرد، یونیفرم نظامی و واژگان کهنی مانند لبوس، زره و جوشن برای این ترکیب به کار میروند.
جمعبندی و توضیح کامل لباس جنگ
ترکیب وصفی «لباس جنگ» به انواع پوششها، جامه ها و تجهیزات پوشیدنی اطلاق میشود که رزمندگان در طول تاریخ برای حفاظت از جان خود در برابر ادوات جنگی بر تن میکردهاند. این مفهوم در گذشته با ابزارهایی مانند زره، خود، کلاهخود و جوشن شناخته میشد، اما در عصر حاضر به یونیفرمهای نظامی مدرن، جلیقههای ضدگلوله و لباسهای استتار تغییر یافته است. در متون کهن و قرآن کریم نیز با واژگانی چون «لبوس» و «سرابیل» به این نوع پوشش حفاظتی اشاره شده است.
این واژه از منظر ریشهشناسی ترکیبی از واژه عربی «لباس» (از ریشه لبس) و واژه اصیل پارسی میانه «جنگ» است. لباس جنگ در فرهنگ و ادبیات علاوه بر کاربرد واقعی و نظامی، به عنوان یک نماد کنایی برای آمادگی کامل، شجاعت، پایمردی و ورود به یک رویارویی یا چالش بزرگ (حتی در بستر غیرنظامی) به کار میرود.