یعنی چه
در لغت، «عقیم» به معنای نازا و نابارور است. ترکیب «باد عقیم» به بادی تند، خشک و سوزان اطلاق میشود که برخلاف بادهای معمولی، هیچ فایدهای مانند جابجایی ابرها، بارانزایی یا گردهافشانی گیاهان ندارد. این باد تنها با خود خشکسالی، ویرانی و هلاکت به همراه میآورد و نماد قهر و نابودکنندگی مطلق است.
تلفظ
این ترکیب از دو واژهٔ «باد» (به کسر دال به عنوان مضاف) و «عَقِیم» (با فتح عین و کسر قاف) تشکیل شده است.
در جدول
در جدولهای کلمات متقاطع، پاسخ این بخش با توجه به تعداد حروف «باد عقیم» (۷ حرف) تعیین میشود. از گزینههای مشابه دیگر میتوان به باد سموم اشاره کرد.
به انگلیسی
در زبان انگلیسی برای رساندن مفهوم این واژه ترکیبی از صفتهای نشاندهندهٔ ناباروری یا ویرانگری استفاده میشود.
به عربی
این اصطلاح ریشه در ادبیات و متون قرآنی عربی دارد و واژه عقیم از ریشه (ع-ق-م) به معنی نازایی گرفته شده است.
در قرآن
این عبارت دقیقاً در آیه ۴۱ سورهٔ مبارکهٔ ذاریات آمده است: «وَفِي عَادٍ إِذْ أَرْسَلْنَا عَلَيْهِمُ الرِّيحَ الْعَقِيمَ». در تفاسیر قرآنی، این باد مأمور عذاب و نابودی کامل قوم عاد بود که هیچ چیز از سرمایهها و جانهای آنها را سالم باقی نگذاشت.
جمعبندی و توضیح کامل باد عقیم
ترکیب اصطلاحی و قرآنی «باد عقیم» نشاندهندهٔ پدیدهای طبیعی اما در عین حال مظهر خشم و قهر الهی است. این واژه که از ترکیب یک کلمه فارسی (باد) و یک واژه عربی (عقیم) ساخته شده، در ادبیات دینی به تندبادهایی اشاره دارد که برخلاف بادهای زاینده و بارورکننده (لواقح)، هیچ ابر بارانزایی را حرکت نمیدهند و گیاهی را بارور نمیکنند، بلکه هدف آنها صرفاً ویرانی است.
در تاریخ و قصص انبیاء، این باد به عنوان ابزار مجازات قوم عاد شناخته میشود؛ قومی که به قدرت و تمدن خود مغرور شده بودند اما در برابر تندباد مسموم و مرگبار، تمام توان و نشانههای حیات خود را از دست دادند و به طور کامل هلاک شدند.
به طور کلی، این مفهوم در فرهنگ اسلامی و ادبیات فارسی نمادی از بیبرکتی مطلق، خشکسالی، از بین رفتن دستاوردها و بیاثر شدن تمام قدرتهای ظاهری انسان در برابر اراده و قدرت پروردگار به شمار میرود.