یعنی چه
اصحاب سمره اصطلاحی تاریخی و مذهبی است که به گروهی از یاران وفادار پیامبر اسلام (ص) اشاره دارد. این افراد در جریان صلح حدیبیه، زیر یک درخت بزرگ و سایهدار از نوع سمره (مغیلان/اقاقیا) گرد هم آمدند و با پیامبر پیمانی استوار بستند که به بیعت رضوان یا بیعت شجره معروف است.
تلفظ
این عبارت به صورت «اَصْحَابِ سَمُرَة» تلفظ میشود. کلمه اصحاب به فتح الف و سکون صاد، و کلمه سمره به فتح سین، ضم میم و ضم یا فتح راء خوانده میشود.
در جدول
پاسخ دقیق برای طراحان جدول کلمه «اصحاب سمره» با ۹ حرف است. از دیگر تعابیر مشابه میتوان به اصحاب الشجره اشاره کرد.
به انگلیسی
در منابع انگلیسیزبان برای اشاره به این گروه از اصطلاحاتی استفاده میشود که مفهوم یاران درخت یا بیعتکنندگان زیر درخت را منتقل میکنند.
به عربی
این اصطلاح ریشه در زبان عربی دارد؛ «اصحاب» جمع صاحب به معنای یاران و «سمره» نام درختی خاردار از تیره اقاقیا است.
به فارسی
معادل فارسی و توصیفی این عبارت «یاران درخت سمره» یا «بیعتکنندگان زیر درخت اقاقیا» است که به فداکاری و تجدید عهد صحابه در شرایط بحرانی اشاره دارد.
در قرآن
خود عبارت «اصحاب سمره» در متن قرآن نیامده است، اما داستان و واقعهٔ آن در آیه ۱۸ سوره فتح به صراحت ذکر شده است: «لَّقَدْ رَضِيَ اللَّهُ عَنِ الْمُؤْمِنِينَ إِذْ يُبَايِعُونَكَ تَحْتَ الشَّجَرَةِ...» که به خشنودی خدا از مؤمنان هنگام بیعت زیر آن درخت اشاره میکند.
جمعبندی و توضیح کامل اصحاب سمره
اصحاب سمره اصطلاحی ماندگار در تاریخ اسلام است که نماد وفاداری مطلق، تجدید عهد و پایداری در سختترین شرایط به شمار میرود. این گروه از صحابه در جریان صلح حدیبیه، هنگامی که شایعه کشته شدن عثمان بن عفان توسط مشرکان مکه پخش شد و مسلمانان در موضع ضعف بودند، زیر درختی تناور به نام سمره با پیامبر اسلام (ص) بیعت کردند تا پای جان از آرمانهای خود دفاع کنند.
این نام و یادآوری آن چنان اهمیتی داشت که در جریان جنگ حنین، زمانی که سپاه اسلام غافلگیر شد و عدهای پا به فرار گذاشتند، پیامبر به عمویش عباس که صدای بلند و رسایی داشت دستور داد تا این یاران وفادار را با فریادِ «یا اصحاب السمره» صدا بزند. با شنیدن این نام، صحابه فوراً به میدان بازگشتند و ورق جنگ به نفع مسلمانان برگشت.
درخت سمره بعدها به دلیل اهمیت و قداستی که میان مردم پیدا کرده بود و ترسی که از ایجاد انحراف، شرک و تبرک جستن افراطی به آن وجود داشت، در زمان خلافت عمر بن خطاب قطع شد تا از مسیر توحید پاسداری شود.