یعنی چه
لباشکن در فرهنگ لغات به عنوان یک واژه معنادار مستقل ذکر نشده است، بلکه یک اسم خاص جغرافیایی (اعلام) است. این روستا از توابع دهستان خلیلی در شهرستان گراش واقع در جنوب استان فارس میباشد که تاریخچه شکلگیری آن به دوران تختهقاپو کردن عشایر (طایفه کوریش) در سال ۱۳۰۶ خورشیدی بازمیگردد.
تلفظ
این کلمه ترکیبی از دو واژه «لب» و «اشکن» (از بن مضارع شکستن) است و در گویش محلی و رسمی به صورت لَبْاَشْکَن تلفظ میشود.
در جدول
در مسابقات و جداول کلمات متقاطع، پاسخ به راهنمای «روستایی در شهرستان گراش فارس» یا «روستایی در دهستان خلیلی»، واژه ۶ حرفی «لب اشکن» است.
به انگلیسی
از آنجا که این واژه یک اسم خاص جغرافیایی است، معادل معنایی در زبان انگلیسی ندارد و صرفاً به صورت آوایی نگارش میشود.
به عربی
این نام در زبان عربی معادل معنایی ندارد و در متون جغرافیایی به صورت تعریبشده نوشته میشود.
به فارسی
در زبان فارسی معنی واژگانی مجزایی برای این کلمه ثبت نشده و کاربرد آن صرفاً به عنوان نام جغرافیایی یک روستا در جنوب کشور است.
جمعبندی و توضیح کامل لب اشکن
واژه «لباشکن» در زبان فارسی اصیل کاربرد واژگانی یا معنای مصطلحی مانند سایر لغات ندارد، بلکه یک اسم خاص برای معرفی یکی از نقاط جغرافیایی ایران است. این نام متعلق به روستایی از توابع دهستان خلیلی در بخش مرکزی شهرستان گراش واقع در جنوب استان فارس است. قدمت اسکان مدرن در این روستا به سال ۱۳۰۶ خورشیدی و جریان تختهقاپو کردن عشایر طایفه کوریش بازمیگردد.
با وجود اینکه خود روستا سابقه کهنی در متون تاریخی ندارد، اما به دلیل مجاورت با کوه میمی که دارای آثار باستانی ارزشمندی نظیر آبانبار دستکند در دل سنگ و برج دیدهبانی است، منطقه پیرامون آن دارای پیشینه تاریخی طولانی و متعلق به دوران پیش از اسلام میباشد. از نظر ساختار زبانی، این کلمه ترکیبی از «لب» و بن مضارع «شکن» است که به صورت یک وجه تسمیه محلی شکل گرفته است.