یعنی چه
واژه باطل در لغت به معنای ضایع شدن، هدر رفتن و از بین رفتن است. این کلمه به هر امر ناپایدار، بیاساس و پوچی اطلاق میشود که اصالت و ریشهای ندارد و در برابر حقیقت و واقعیت (حق) دوام نمیآورد. این واژه کلمهای معمولی و کلاسیک است و تعریف دقیق و روانی دارد.
تلفظ
این کلمه بر وزن فاعل بوده و حرف «ب» با الف کشیده، «ط» با صدای کسره متمایل بهِ اِ و «ل» ساکن خوانده میشود.
در جدول
در حل جدول کلمات متقاطع، برای راهنمای معنی کلمه باطل بسته به تعداد حروف خواسته شده میتوان از واژههایی چون فاسد، ضایع، بیهوده، یاوه، بیاثر یا پوچ استفاده کرد.
به انگلیسی
در زبان انگلیسی با توجه به سیاق متن، از واژههای متفاوتی استفاده میشود؛ مثلاً در مباحث حقوقی و قراردادها بیشتر کلمات Void و Invalid به کار میروند.
به عربی
ریشه اصلی این کلمه عربی بوده و از «ب ط ل» گرفته شده است، بنابراین در زبان عربی نیز با همین ساختار و معانی مشابه به کار میرود.
به فارسی
واژه باطل ریشه عربی دارد و در زبان فارسی برگردانهای دقیقی همچون تباه، هدر رفته، بیاصل، عاطل، بیارزش و ناپایدار برای آن استفاده میشود.
در قرآن
این واژه و مشتقاتش بارها در قرآن کریم در تقابل مستقیم با «حق» به کار رفتهاند؛ مانند آیه ۸۱ سوره اسراء که میفرماید حق آمد و باطل نابود شد. در فرهنگ قرآنی، باطل نمادی از زوالپذیری، تاریکی و سراب است که ظاهری فریبنده دارد اما به زودی محو میشود.
جمعبندی و توضیح کامل معنی کلمه باطل
واژه باطل ریشهای عربی دارد و در مفهوم لغوی به معنای هر چیزی است که ضایع، فاسد، بیهوده و عاری از حقیقت باشد. این کلمه در زبان فارسی به عنوان متضاد اصلی واژه «حق» به کار میرود و نشاندهنده امور ناپایدار و بیاساسی است که اصالت روحی و واقعی ندارند.
در فرهنگ قرآنی و اسلامی، باطل به کف روی آب یا سراب تشبیه شده است که ظاهری بزرگ دارد اما فاقد محتوا و ماندگاری است و سرانجام در برابر نور حق مضمحل و نابود میشود. همخانوادههای این واژه شامل ابطال، بطالت و مبطل هستند.
این کلمه در حوزههای حقوقی و فقهی نیز کاربرد وسیعی دارد و به قراردادها یا اعمالی که فاقد اعتبار قانونی و شرعی باشند، باطل گفته میشود. در زبانهای دیگر مانند انگلیسی نیز مفاهیمی نظیر Invalid و Void به خوبی این عدم اعتبار و بیاثری را منتقل میکنند.