یعنی چه
زیادهگوی صفت فاعلی مرکب در زبان فارسی است و به فردی اطلاق میشود که در سخن گفتن حد اعتدال را رعایت نمیکند و کلامش فراتر از نیاز یا فایده ادامه مییابد. این واژه معمولاً دارای بار معنایی منفی است و به مفاهیمی چون پرچانی، هرزهدرایی و بیان سخنان بیهوده اشاره دارد.
تلفظ
این واژه از ترکیب «زیاده» (به کسر دال و سکون هاء) و «گوی» (بن مضارع از مصدر گفتن) ساخته شده است.
در جدول
در حل جدولهای متقاطع، برای راهنمای «زیادهگوی»، خودِ واژهٔ «زیاده گوی» یک پاسخ ۸ حرفی است. همچنین کلماتی مانند پرحرف، لفاظ، طرار، هرزهدرا و پرچانه نیز به عنوان پاسخ کاربرد دارند.
به انگلیسی
در زبان انگلیسی بسته به میزان زیادهگویی و لحن کلام، از واژههای مختلفی استفاده میشود که Talkative عمومیترین آنهاست.
به عربی
در زبان عربی واژه ثرثار رایجترین معادل برای اشاره به شخص وراج و زیادهگوی است.
نماد چیست
در ادبیات کلاسیک و باورهای عامیانه، پرندگانی مانند کلاغ (به خاطر قارقار مداوم) و طوطی (به خاطر تکرار مکررات و سخن گفتن بیهدف) گاهی به عنوان نمادهای زیادهگویی و پرحرفی بیفایده شناخته میشوند. همچنین در فرهنگ اسلامی، مفهوم سخن بیهوده با واژه «لغو» نکوهش شده است.
جمعبندی و توضیح کامل زیاده گوی
واژه «زیادهگوی» یک صفت فاعلی مرکب و اصیل در زبان فارسی است که از ترکیب واژه «زیاده» و بن مضارع «گوی» (از مصدر گفتن) پدید آمده است. این کلمه به شخص یا رفتاری اشاره دارد که در آن حریم اعتدال در سخن گفتن شکسته شده و کلام از حد سودمندی خارج میگردد. در فرهنگ و ادبیات فارسی، این صفت معمولاً با ویژگیهای ناپسندی چون بیهودهگویی، پرچانگی و لفاظی همنشین است و در مقابلِ فضیلتِ کمگویی و گزیدهگویی قرار میگیرد.
از نظر ساختاری و کاربرد در رسانهها و حل جدول، این کلمه جایگاه ویژهای دارد و مترادفهای متعددی نظیر کثیرالکلام، هرزهدرا و طرار برای آن تعریف شده است. معادلهای بینالمللی آن در زبانهای انگلیسی و عربی (مانند Talkative و ثرثار) نیز دقیقاً همین مفهوم خروج از مرز کلام مفید را منتقل میکنند. در نمادشناسی نیز معمولاً پرندگانی که صدای مداوم یا تقلیدی دارند، مظهر این خصلت به شمار میروند.