یعنی چه
مسریه صفت مؤنث از ریشه عربی «سری» است و به هر امر یا بیماریای اطلاق میشود که قابلیت سرایت، انتقال و پخش شدن به دیگری را داشته باشد. در اصطلاح فقهی نیز به رطوبتی که روان باشد و نجاست را از جسمی به جسم دیگر سرایت دهد، رطوبت مسریه میگویند.
تلفظ
این کلمه در زبان فارسی به صورت مُسرِیِه تلفظ میشود که اصالتاً ساختار مؤنث عربی (مُسْرِيَة) دارد.
در جدول
در جدولهای متقاطع کلماتی مانند واگیردار، ساری یا بیماری انتقالپذیر به عنوان راهنما برای این واژه ۵ حرفی قرار میگیرند.
به انگلیسی
برای توصیف بیماریها یا حالتهای سرایتکننده در زبان انگلیسی از واژههای Contagious و Infectious استفاده میشود.
به عربی
در زبان عربی برای اشاره به بیماریهای واگیردار از عباراتی مانند «الأمراض المعدية» یا «الأمراض السارية» استفاده میکنند.
به فارسی
برابرهای اصیل و رایج فارسی برای این واژه شامل واگیردار، سرایتکننده، روان و انتقالپذیر هستند.
نماد چیست
کلمه مسریه یک واژه صرفاً توصیفی، علمی و فقهی است و در فرهنگ، ادبیات یا اسطورهشناسی به عنوان نماد یا نشانه خاصی به کار نمیرود.
جمعبندی و توضیح کامل مسریه
واژه مسریه در اصل مؤنث کلمه «مُسری» و بر گرفته از ریشه عربی «س ر ی» است. این کلمه در ادبیات فارسی و متون قدیمی علمی بیشتر به عنوان صفت برای کلمات مؤنث به کار میرفته است؛ که بارزترین نمونه ترکیبی آن «امراض مسریه» به معنای بیماریهای واگیردار و انتقالپذیر است.
علاوه بر کاربرد عمومی و پزشکی، این کلمه در فقه اسلامی نیز جایگاه ویژهای دارد. اصطلاح «رطوبت مسریه» به آن دسته از ترشحات یا رطوبتهای روانی اشاره دارد که به دلیل فراوانی، در صورت برخورد با جسم نجس، نجاست را به اجسام پاک دیگر منتقل میکنند. از نظر واژهشناسی، کلماتی مانند ساری، سرایت و سریان با آن همخانواده هستند.