یعنی چه
عزلتنشین در لغت به معنای کسی است که گوشهگیری را انتخاب کرده و از معاشرت با مردم دوری میجوید. این واژه از دو بخش «عزلت» (ریشه عربی به معنی جدا شدن) و «نشین» (بن مضارع نشستن) ترکیب شده و بیشتر برای افرادی به کار میرود که به قصد خودسازی، عبادت یا آرامش روحی از هیاهوی جامعه فاصله میگیرند.
تلفظ
تلفظ دقیق این کلمه به صورت [عُزْ لَ تْ نِ شین] است که در آن حرف ع با صدای ضمه (ُ) و لام با صدای فتحه (َ) خوانده میشود.
در جدول
در جدولهای کلمات متقاطع، پاسخ این کلمه دقیقاً ۸ حرف دارد. از مترادفهای پرکاربرد آن در جدول میتوان به منزوی، گوشهنشین و خلوتگزین اشاره کرد.
به انگلیسی
بسته به بافت متن، کلمات Hermit برای عزلتنشینان مذهبی و Recluse برای افرادی که به دلایل شخصی از جامعه دوری میکنند، بهترین معادلها هستند.
به عربی
در زبان عربی از ریشه «عزل» واژههایی مانند معتزل و همچنین واژه منزوی برای رساندن این مفهوم استفاده میشود.
نماد چیست
در ادبیات عرفانی و کلاسیک ایران، پرنده افسانهای «عنقا» یا همان سیمرغ به دلیل اینکه در کوه قاف پنهان است و از چشم خلق دوری میکند، نماد کامل و شاخص عزلتنشینی و پاکدامنی از هیاهوی جهان به شمار میرود.
جمعبندی و توضیح کامل عزلت نشین
واژه عزلتنشین صفت مرکب فاعلی در زبان فارسی است که از ترکیب «عزلت» (جدا شدن و کنارهگیری در زبان عربی) و بن مضارع «نشستن» ساخته شده است. این اصطلاح اشاره به فردی دارد که به دلایل مختلف روحی، زاهدانه یا شخصی، جامعه و رفتوآمدهای اجتماعی را رها کرده و خلوت و تنهایی را ترجیح میدهد.
اگرچه خود این ترکیب در قرآن نیامده، اما مفهوم ریشهای آن یعنی «اعتزال» بارها مطرح شده است؛ مانند داستان کنارهگیری حضرت ابراهیم از بتپرستان یا پناه بردن اصحاب کهف به غار. در عرفان و ادبیات فارسی، عزلتنشینی ابزاری برای خودشناسی و تقرب به خداوند دانسته شده و پرنده افسانهای عنقا به عنوان مظهر و نماد این مفهوم شناخته میشود.