یعنی چه
واژه اصائل در زبان و ادبیات به معنای زمانهای پسین، ساعات پایانی روز و لحظات پیش از غروب آفتاب است. این کلمه جمعِ واژه «اصیل» (به معنی شامگاه) است و نباید آن را با جمعِ اصیل به معنای نجیب (که میشود اصلاء) اشتباه گرفت. در ادبیات، این زمان نمادی از آرامش، تفکر و خلوتگزینی است.
تلفظ
این واژه به صورت اَ-صا-ئِل (با فتحه روی الف اول، صدای الف کشیده در بخش دوم و کسره زیر همزه) تلفظ میشود.
در جدول
در پاسخ به سوالات جدول با موضوع زمانهای غروب یا جمع اصیل به معنی شامگاه، پاسخ پنجحرفی «اصائل» مد نظر است.
به انگلیسی
این واژهها در زبان انگلیسی برای انتقال مفهوم زمانِ نزدیک به غروب آفتاب و پایان روز استفاده میشوند.
به عربی
در زبان عربی، اصائل به عنوان جمع مکسر واژه اصیل شناخته میشود که دقیقاً به بازه زمانی پس از عصر تا غروب خورشید دلالت دارد.
به فارسی
معادلهای دقیق فارسی این واژه شامل شامگاهان، پسینها، ایام غروب، و بیگاهان است که همگی به ساعات پایانی روز اشاره دارند.
در قرآن
خود واژه «اصائل» در متن قرآن نیامده است، اما همخانواده و مترادفِ پرکاربردتر آن یعنی «آصال» در آیاتی مانند آیه ۲۰۵ سوره اعراف و آیه ۳۶ سوره نور برای اشاره به زمان تسبیح و یاد خدا در صبح و شام (بکرة و آصالاً) ذکر شده است.
جمعبندی و توضیح کامل اصائل
واژه «اصائل» یک کلمه با ریشه عربی و کاربرد ادبی در زبان فارسی است که برخلاف باور عموم، ارتباطی با مفاهیمی مثل اصالت، نژاد یا نجابت ندارد. این واژه جمع مکسر کلمه «اصیل» است، اما اصیلی که به معنای زمانِ میانِ عصر تا غروب آفتاب یا همان شامگاه است. بنابراین، اصائل یعنی «شامگاهان» یا «ساعات پایانی روز».
در ادبیات و عرفان، این بازه زمانی از روز به دلیل آرامش خاص و تغییر نور خورشید، همواره نمادی از تفکر، پایان یافتن بخشی از عمر و زمان خلوتگزینی و مناجات بوده است. در فرهنگ قرآنی نیز هرچند این جمعِ خاص به کار نرفته، اما واژه هممعنی آن یعنی «آصال» دقیقاً در همین مفهوم و برای ترغیب به عبادت در پایان روز استفاده شده است.
باید توجه داشت که برای اشاره به افراد ریشهدار و اصیل، از واژه «اصلاء» استفاده میشود و کاربرد اصائل صرفاً منحصر به ابعاد زمانی و ساعات نزدیک به مغرب است.