یعنی چه
چهل بره یک واژه با ریشه اصیل فارسی و از اعلام جغرافیایی ایران است. این واژه نام کوهی برفگیر به ارتفاع ۳۰۶۰ متر در غرب دره قوشخانه در منطقه حفاظتشده دشت لار (مرز تهران و مازندران) است. همچنین چشمه و شاخهرودی که از این کوه سرچشمه میگیرد و به رودخانه لار میریزد نیز به همین نام خوانده میشود. در گویش محلی دشت لار، «بره» یا «گهره» به منطقهای هموار، بدون صخره و امن اطلاق میشود که سیلگیر نیست و چوپانان میتوانند با آسودگی گوسفندان خود را در آنجا بخوابانند.
تلفظ
واژه «چهل بره» در زبان فارسی به صورت [چِ هِ لْ بَ رِ] (Chehel Barreh) تلفظ میشود.
در جدول
در طرح سؤالات جدول، از این واژه معمولاً به عنوان «کوهی در دشت لار» یا «شاخهرودی از رودخانه لار» یاد میشود که پاسخ آن ۶ حرفی است.
به انگلیسی
برای نامهای خاص جغرافیایی از نگارش لاتین و آوانگاری نام استفاده میشود، اما ترجمه واژه به واژه آن نیز مشخص است.
به عربی
این کلمه به عنوان اسم مکان در زبان عربی معادل مشهوری ندارد و صرفاً به صورت تحتاللفظی ترجمه میشود.
در قرآن
ترکیب واژگانی «چهل بره» یک نام جغرافیایی محلی در ایران است و هیچگونه ریشه، اشاره یا کاربردی در متن قرآن کریم ندارد.
نماد چیست
در فرهنگ و ادبیات فارسی، عدد «چهل» نماد کمال، پختگی، انتظار و آزمون است و واژه «بره» نماد پاکی، مظلومیت و بیآزاری است. با این حال، در کاربرد بومی و جغرافیایی دشت لار، این واژه به طور خاص نماد یک چراگاه بسیار غنی و خوابگاه هموار و امن برای گلههای گوسفند محسوب میشود.
جمعبندی و توضیح کامل چهل بره
واژه «چهل بره» یک اصطلاح عمومی در دیکشنریهای شاخص زبان فارسی نیست، بلکه یک اسم خاص جغرافیایی (اعلام) متعلق به منطقه حفاظتشده دشت لار در مرز استانهای تهران و مازندران است. این نام به کوهی بلند به ارتفاع ۳۰۶۰ متر و همچنین چشمه و رودی که از آن سرچشمه میگیرد، اطلاق میشود.
ریشه این واژه کاملاً فارسی بوده و از ترکیب عدد «چهل» و واژه محلی «بره» (یا گهره) ساخته شده است. وجه تسمیه آن به پوشش خاکی قطور و صخرهای نبودن دامنههای این کوه بازمیگردد که بستر هموار و امنی را برای استراحت و خوابیدن گلههای گوسفندان فراهم میکرده و از این رو در میان چوپانان و بومیان منطقه به این نام معروف شده است.