یعنی چه
تبهج در لغت به معنای پذیرا شدن شادی، خوشحال شدن و اظهار خرمی و نشاط است. این کلمه حالتی را توصیف میکند که در آن فرد پس از برطرف شدن اندوه یا به دنبال یک رویداد خوشایند، به حالت سرور و بهجت دست مییابد.
تلفظ
تلفظ صحیح این واژه به صورت تَبَهُّج (tabahhoj) است که تشدید روی حرف «ه» قرار دارد و به عنوان مصدر باب تفعل خوانده میشود.
در جدول
در جدولهای متقاطع و طراحان سوال، این کلمه معمولاً به عنوان پاسخ برای راهنماهایی مثل «شادی نمودن» یا «خرمی و نشاط» با تعداد ۴ حرف به کار میرود.
به انگلیسی
برای انتقال حس و مفهوم این واژه در زبان انگلیسی از کلماتی که نشاندهنده ابراز شادمانی عمیق و وجد هستند استفاده میشود.
به عربی
این واژه خود ریشه عربی دارد و از سه حرف اصلی (ب ه ج) مشتق شده است؛ در خود زبان عربی نیز واژههای همخانواده آن برای بیان مفاهیم مسرت استفاده میشوند.
به فارسی
برگردانها و معادلهای دقیق فارسی این واژه شامل واژگانی چون خوشحالی، شادمان شدن، خرمی و دست دادن حالت نشاط به روح و روان است.
جمعبندی و توضیح کامل تبهج
واژه «تبهج» یک مصدر وامگرفته از زبان عربی (باب تفعل) است که در متون کهن و ادبیات فاخر فارسی به وفور به کار رفته است. این کلمه به معنای شادمان شدن، پذیرا شدن مسرت و ابراز خرمی و نشاط است. در ریشهشناسی، این کلمه با واژههایی چون ابتهاج و بهجت همخانواده بوده و بازتابدهنده حالتی روانشناختی از سرور عمیق قلبی است.
اگرچه خود ساختار کلمه تبهج مستقیماً در قرآن کریم نیامده، اما همخانوادههای آن نظیر «بهیج» در توصیف زیبایی و طراوت طبیعت و گیاهان به کار رفتهاند که نشاندهنده پیوند این ریشه با مفاهیم طراوت، زیبایی و زنده دلی است.
در کاربردهای معاصر، این واژه بیشتر جنبه ادبی و رسمی دارد و در بازیهای فکری و جدول کلمات متقاطع به عنوان معادلی چهار حرفی برای شادمانی و سرور مورد توجه قرار میگیرد.