معنی
واژه «یَبْسُطُ» فعلی مضارع از ریشه «ب س ط» است که بر مفاهیمی چون گستراندن، وسعت بخشیدن، پهن کردن و ایجاد فزونی و گشایش دلالت دارد.
یعنی چه
این کلمه به زبان ساده یعنی فراخ کردن و بسط دادن؛ در ادبیات دینی و قرآنی نیز بیشتر به معنای گشایش دادن در رزق و روزی، پهن کردن ابرهای بارانزا در آسمان یا گسترش رحمت الهی به کار میرود.
تلفظ
تلفظ صحیح این واژه به صورت فتحه روی حرف یاء، سکون روی باء، ضمه روی سین و ضمه روی طاء یعنی «یَبْسُطُ» است.
در جدول
در پاسخ به سؤالات جدول کلمات متقاطع، واژه چهار حرفی «یبسط» یا معادلهای آن نظیر «میگسترد» و «گشایش میدهد» مد نظر قرار میگیرد.
به انگلیسی
در زبان انگلیسی با توجه به سیاق متن، از افعالی که مفهوم توسعه دادن، کشیدن و امتداد دادن را میرسانند برای ترجمه این واژه استفاده میشود.
به عربی
این کلمه خود ساختار عربی دارد و مترادفهای آن در این زبان شامل افعالی مانند یوسع، ينشر و يمد است که همگی بار معنایی فراخی و گسترش را حمل میکنند.
به فارسی
برگردان دقیق این فعل مضارع عربی به فارسی، افعالی مانند «میگسترد»، «پهن میکند» و «گشایش میدهد» است که به تناسب جمله انتخاب میشوند.
جمعبندی و توضیح کامل یبسط
واژه «یَبْسُطُ» یک فعل مضارع عربی از ریشه ثلاثی مجرد «ب س ط» است که در فرهنگ لغت و متون قرآنی کاربرد ویژهای دارد. معنای اصلی این واژه بر گستراندن، وسعت دادن، پهن کردن و گشایش ایجاد کردن استوار است. در کاربردهای نمادین و عرفانی، این فعل تجلیبخش صفت «باسط بودن» خداوند بوده و نشاندهنده فراوانی رحمت، سعه صدر و روزیرسانی بیکران الهی است.
فراوانترین و آشناترین کاربرد این واژه در قرآن کریم، در تقابل با فعل «یقدر» (به معنی تنگ گرفتن و محدود کردن) دیده میشود؛ آنجا که به گشایش یا تنگنای رزق و روزی بندگان به خواست و حکمت الهی اشاره دارد. این کلمه چهار حرفی در زبان فارسی نیز به عنوان یک لفظ وامگرفته ادبی و دینی شناخته میشود و همخانوادههای متعددی نظیر بساط، انبساط، بسیط و بسط دارد.