معنی
واژه «رث» به معنای هر چیز ظاهری، لباس یا اثاثیهای است که بر اثر گذشت زمان یا استفاده زیاد، کیفیت خود را از دست داده، فرسوده و پوسیده شده باشد.
یعنی چه
در اصطلاح و ادبیات، وقتی به جامه یا وضع کسی «رث» میگویند، منظور این است که ظاهر او بسیار آشفته، حقیر و بیارزش جلوه میکند که معمولاً نشاندهنده فقر یا دنیاگریزی است.
مترادف
این کلمات همگی در معنای از بین رفتن تازگی و نو بودن با رث اشتراک دارند.
متضاد
واژههایی که بر نو بودن، کیفیت بالا و آراستگی ظاهر دلالت میکنند، ضد کلمه رث هستند.
هم خانواده
این واژهها همگی از ریشه ثلاثی مجرد (ر ث ث) مشتق شدهاند. کلماتی مانند ارث و ورث به دلیل ریشه متفاوت، همخانواده آن نیستند.
ریشه
این واژه یک وامواژه عربی در زبان فارسی است که از فعل «رَثَّ» به معنی کهنه و پوسیده شدن جامه و اسباب گرفته شده است.
جمله سازی
به انگلیسی
در زبان انگلیسی واژههای فوق دقیقترین معادلها برای توصیف لباس یا اشیای کهنه و رث هستند.
جمعبندی و توضیح کامل رث
واژه «رث» یک واژه با ریشه عربی است که وارد زبان فارسی شده و به طور خاص برای توصیف لباسها، جامهها یا اسباب و اثاثیه کهنه، فرسوده و مندرس به کار میرود. این کلمه در متون ادبی و کلاسیک فارسی کاربرد دارد و نمادی از زوال، فناپذیری دنیا، فقر و گاه درویشی و دنیاگریزی اختیاری است.
نکته مهم در بررسی این واژه، عدم اشتباه گرفتن آن با کلماتی چون «رثاء» یا «مرثیه» است؛ چرا که رث از ریشه (ر ث ث) به معنی فرسودگی است، در حالی که مرثیه از ریشه (ر ث ی) به معنی عزاداری و سوگواری میآید. این واژه به صورت مستقیم در قرآن نیامده اما در احادیث به صورت ترکیباتی نظیر رثالهیئه (ژندهپوش) دیده میشود.