یعنی چه
مزامیر واژهای عربی و جمعِ تکسیر است که دو معنای اصلی دارد: نخست به معنی آلات موسیقی بادی مانند نی و نای که با دهان نواخته میشوند، و دوم به معنی سرودها، اشعار مذهبی و نیایشهایی که با آواز خوش خوانده میشوند؛ بهویژه سرودهای عبادی کتاب مقدس.
تلفظ
تلفظ صحیح این واژه به صورت مَزامیر (مَزْ آمِیرْ) است که مِفرد آن «مزمار» (به معنی نی) یا «مزمور» (به معنی سرود و ترانه) میباشد.
به انگلیسی
در زبان انگلیسی برای اشاره به سرودهای مذهبی و بهویژه کتاب مزامیر حضرت داوود از واژه Psalms استفاده میشود.
به عربی
این واژه خود ریشه عربی دارد و از ثلاثی مجرد (ز م ر) گرفته شده است که در زبان عربی به معنای نواختن نی یا خواندن با آواز خوش است.
به فارسی
معادلهای دقیق این واژه در زبان فارسی شامل سرودها، نشیدها، نغمهها، نایها و مناجاتها است. در متون فارسی این کلمه غالباً به عنوان نام دیگر کتاب زبور به کار میرود.
در قرآن
خود واژه «مزامیر» به صورت مستقیم در متن قرآن نیامده است؛ اما قرآن کریم از کتاب آسمانی حضرت داوود با نام «زَبور» یاد کرده است (مانند آیه ۱۶۳ سوره نساء: وَآتَيْنَا دَاوُودَ زَبُورًا). با این حال، در احادیث و روایات اسلامی اصطلاح مزامیر داوود برای اشاره به لحن خوش ایشان بسیار رایج است.
نماد چیست
در ادبیات فارسی و بستر مذهبی، مزامیر نماد لحن خوش، صوت بینظیر، و ارتباط عاشقانه و خالصانه با پروردگار است. هر جا در شعر فارسی سخن از صدایی بسیار زیبا و آسمانی باشد، به مزامیر داوود ارجاع داده میشود.
جمعبندی و توضیح کامل مزامیر
واژه مزامیر ریشه در فرهنگ زبانی و مذهبی دارد و سیر تحول آن نشاندهنده پیوند عمیق میان هنر موسیقی بادی (نینوازی) و سرایش نغمههای معنوی است. این کلمه که جمع مزمار و مزمور است، از یک سو به ابزارهای موسیقی بادی اشاره دارد و از سوی دیگر، در بستر متون ادیان ابراهیمی، یادآور مناجاتها و کتاب شریف حضرت داوود است.
اگرچه نام این کتاب در قرآن کریم به صورت «زبور» ذکر شده، اما در ادبیات و روایات اسلامی، اصطلاح «مزامیر داوود» به عنوان استعارهای تام برای خوشصدایی، لحن دلنشین و نیایشهای پرشور تجلی یافته است. در نگارش فصیح فارسی، باید توجه داشت که این کلمه خود ساختار جمع دارد و نیازی به اضافه کردن نشانههای جمع فارسی به آن نیست.