یعنی چه
مشنوء در لغت به معنای شخص یا امر ناپسند و مکروهی است که مردم از آن کراهت دارند و مورد خشم، بغض و کینهتوزی قرار گرفته است. این واژه در متون کهن ادبی و مذهبی به عنوان صفتی برای افراد یا رفتارهای منفور به کار میرود.
تلفظ
این کلمه بر وزن اسم مفعول (مَفْعُول) از ریشه ثلاثی مجرد خوانده میشود؛ به طوری که مَین مفتوح، شین ساکن، نون مضموم و در نهایت به همزه ختم میگردد.
در جدول
در حل جدولهای متقاطع، واژه پنج حرفی «مشنوء» به عنوان پاسخ برای راهنماهایی همچون «مبغوض»، «ناپسند» یا «دشمنداشتهشده» کاربرد دارد.
به انگلیسی
در زبان انگلیسی برای رساندن مفهوم مشنوء از صفتهایی استفاده میشود که نشاندهنده انزجار و بیزاری عمیق هستند.
به عربی
از آنجا که ریشه کلمه عربی است، در این زبان دقیقاً به معنای شخص یا چیزی است که مورد بغض (المبغوض) یا کراهت شدید (المکروه) واقع شده باشد.
به فارسی
معادلهای دقیق این واژه در زبان فارسی اصیل شامل تعابیری همچون «دشمنداشتهشده»، «ناپسند»، «بیارزش و زشت در چشم مردم» و «زنخدیده» است.
در قرآن
عین واژه «مشنوء» در متن قرآن مجید به کار نرفته است؛ با این حال، همخانوادههای آن از ریشه (ش ن أ) در آیات مشهوری ذکر شدهاند. از جمله در آیه ۳ سوره کوثر: «إِنَّ شَانِئَکَ هُوَ الْأَبْتَرُ» (به معنی دشمن و کینهتوز تو) و همچنین آیه ۲ سوره مائده: «وَلَا يَجْرِمَنَّكُمْ شَنَآنُ قَوْمٍ» که «شنآن» در آن به معنای بغض، کینه و دشمنی مفرط است.
جمعبندی و توضیح کامل مشنوء
واژه «مشنوء» یک اسم مفعول وامگرفته از زبان عربی است که از ریشه ثلاثی «ش ن أ» (به معنی دشمنی و کینه) مشتق شده است. این واژه در ادبیات کلاسیک فارسی و متون دینی به معنای شخص یا امری به کار میرود که مورد تنفر، بغض و بیزاری عموم قرار گرفته و رفتاری ناپسند را بازتاب میدهد.
اگرچه خود این واژه به صورت مستقیم در آیات قرآن کریم نیامده، اما ساختارهای همخانواده آن مانند «شانئ» (دشمن) و «شنآن» (بغض و کینه) در سورههای مائده و کوثر دیده میشوند که همگی بر بار معنایی منفی، انزجار و عداوت دلالت دارند.
در کاربردهای معاصر، این کلمه بیشتر جنبه ادبی، تخصصی و مذهبی دارد و در زبان محاوره روزمره چندان رایج نیست؛ اما در طراحی و حل جدولهای کلمات متقاطع به عنوان یک لغت پنج حرفی سخت برای مفاهیمی چون منفور و مبغوض، کاربرد زیادی دارد.