یعنی چه
بقیع در لغت به معنای زمین وسیع و گستردهای است که در آن ریشه و کُندهٔ درختان مختلف (بهویژه درختان خاردار غرقد) وجود داشته باشد. در اصطلاح تاریخی و مذهبی، نام نخستین و قدیمیترین قبرستان مسلمانان در مدینه منوره است که پیکر پاک چهار تن از امامان شیعه (ع)، همسران، فرزندان پیامبر (ص) و بسیاری از صحابه و تابعین در آن مدفون است.
تلفظ
این واژه به صورت فتح باء، کسر قاف و سکون یاء تلفظ میشود: بَقيع.
در جدول
در مسابقات و حل جدولهای کلمات متقاطع، پاسخ به این نشانه با احتساب الف و لام، ۵ حرفی است.
به انگلیسی
در متون انگلیسی و راهنماهای گردشگری مذهبی، این مکان مقدس با نامهای فوق شناخته میشود.
به عربی
در زبان عربی از گذشته تا کنون به دلیل رویش درختان غرقد در آن منطقه، به این نام خوانده شده است.
در قرآن
واژهٔ بقیع به طور صریح در آیات قرآن کریم ذکر نشده است؛ با این حال، در تفاسیر اسلامی ذیل آیاتی مانند آیه ۳۶ سوره نور (بیوت مأذونه) که به خانهها و جایگاههای بلندمرتبهٔ مذهبی اشاره دارد، به فضیلت این مکان مقدس و مقام والای مدفونان در آن پرداخته شده است.
نماد چیست
بقیع در فرهنگ و ادبیات مذهبی جهان تشیع، نماد بارز غربت و مظلومیت است. این مکان به دلیل واقعهٔ تخریب قبور ائمه بقیع (یومالهدم)، همواره یادآور آسیب به میراث تاریخی و معنوی اسلام و همچنین نشانهای از پیوند عمیق تاریخی با صدر اسلام و قداست اهلبیت (ع) به شمار میمیرود.
جمعبندی و توضیح کامل ا بقیع
واژهٔ بقیع در اصل لغت به معنای زمین وسیعی است که کنده و ریشه درختان در آن قرار دارد، اما شهرت جهانی و تاریخی آن به واسطهٔ قبرستان مقدس و نخستین مزار مسلمانان در شهر مدینه منوره است که به «بقیعالغرقد» نیز معروف است.
این مکان شریف آرامگاه چهار امام معصوم شیعیان (امام حسن مجتبی، امام سجاد، امام باقر و امام صادق علیهمالسلام) و همچنین بزرگان، همسران و فرزندان رسول خدا (ص) است. بقیع در ادبیات اسلامی و تاریخ معاصر، به عنوان نمادی از مظلومیت و غربت شناخته میشود که به دلیل تخریب آرامگاههای آن در دوره معاصر، همواره کانون توجه و ارادت مسلمانان بوده است.