یعنی چه
الغرس در لغت به معنای مصدریِ نشاندن و کاشتن درخت یا نهال در زمین است. همچنین به عنوان اسم، به معنای خودِ گیاه، نهال یا درختی است که در زمین استوار و کاشته شده باشد. این واژه بر مفهوم آبادانی و ایجاد پوشش گیاهی دلالت دارد.
تلفظ
این کلمه با فتح عین و سکون راء به صورت «اَلْغَرْس» تلفظ میشود.
در جدول
در جدولهای کلمات متقاطع، واژه «الغرس» یا «غرس» به عنوان پاسخ برای راهنماهایی همچون «کاشتن درخت»، «نهال نشاندن» یا «گیاه کاشته شده» به کار میرود.
به عربی
این واژه اصالتاً عربی است. در این زبان، الغرس به طور خاص برای درختان و نهالها استفاده میشود، در حالی که الزرع بیشتر برای بذر و زراعت عمومی کاربرد دارد.
به فارسی
معادلهای دقیق فارسی این واژه شامل مصدرهای «کاشتن»، «نشاندن درخت»، «درختکاری» و اسمهایی مانند «نهال» و «کشت» است.
در قرآن
عین واژهٔ «الغرس» یا مشتقات ریشه «غرس» در متن قرآن کریم به کار نرفته است. قرآن برای بیان مفهوم کشت و زراعت بیشتر از ریشه «ز ر ع» (مانند تزرعون و زارعون) و برای توصیف درختان از واژههایی نظیر «شجر» و «نبت» استفاده کرده است. البته این واژه در احادیث شریف نبوی و نهجالبلاغه به وفور دیده میشود.
نماد چیست
الغرس در فرهنگ اسلامی و ادبیات فارسی نماد خیر ماندگار، آیندهنگری و برکت است؛ چرا که کاشتن درختی که سالها بعد به دیگران ثمر و سایه میبخشد، مصداق بارز صدقه جاریه و تفکر رو به آینده است.
جمعبندی و توضیح کامل الغرس
واژه «الغرس» یک واژه اصیل عربی است که به طور گسترده وارد زبان و ادبیات فارسی شده است. این کلمه در دو مفهوم مصدری (به معنی درختکاری و نشاندن نهاد در زمین) و اسمی (به معنی خودِ نهال و گیاه کاشته شده) کاربرد دارد و متضاد آن واژه «قلع» به معنای از ریشه کندن است.
اگرچه ریشه این کلمه در متن قرآن کریم یافت نمیشود و کتاب آسمانی بیشتر از واژگان هممفهوم مانند زراعت بهره برده، اما در سنت روایی و احادیث معصومین، غرس کردن به عنوان یکی از پسندیدهترین کارها و نماد برکت و آبادانی معرفی شده است.
در بازیهای فکری و جدول کلمات، این کلمه پنجحرفی معمولاً در پاسخ به راهنماهایی با مضمون کاشتن درخت یا گیاهان نشاندهشده در خاک ظاهر میشود و همخانوادههایی چون مغرس، غراس و مغروس دارد.