یعنی چه
«غساق» یا «غساقا» واژهای قرآنی و دینی است که به چرک، زرداب و خونابه عفونی پوست اهل دوزخ اشاره دارد. همچنین در تفاسیر به مایعی فوقالعاده سرد، تیره و بویناک (زمهریر) معنا شده که از شدت سرما پوست را میسوزاند. این واژه کلمهای کلاسیک و مذهبی است.
تلفظ
تلفظ اصلی و فصیح این واژه به صورت فتح غین و تشدید سین همراه با تنوین نصب در آخر است: غَسّاقاً (Ghas-saa-ghan). در زبان فارسی عامیانه یا به عنوان مدخل جدولی معمولاً به صورت «غَسّاقا» خوانده میشود.
در جدول
در جدولهای کلمات متقاطع، در پاسخ به راهنماهایی چون «خونابه دوزخیان»، «چرک و زرداب اهل جهنم» یا «مایع بسیار سرد دوزخ»، واژه ۵ حرفی «غساقا» مد نظر طراحان است.
به عربی
در زبان عربی، واژه غساق از ریشه (غ س ق) به معنی شدت تاریکی یا جریان ترشحات تیره است و با کلماتی چون صدید و قیح ترادف دارد.
به فارسی
معادلهای دقیق فارسی برای این کلمه در متون کهن شامل «خونابه»، «زرداب»، «ریمِ عفونی» و «گندآب» است که برای توصیف ترشحات زخم یا مایع زمهریر جهنم به کار میروند.
در قرآن
این واژه ۲ بار در قرآن کریم به عنوان کیفر کافران ذکر شده است؛ در سوره نبأ آیه ۲۵: «إِلَّا حَمِيمًا وَغَسَّاقًا» (جز آب جوشان و خونابهای تیره و بدبو چشیدنی ندارند) و در سوره ص آیه ۵۷: «هَٰذَا فَلْيَذُوقُوهُ حَمِيمٌ وَغَسَّاقٌ».
نماد چیست
در فرهنگ اسلامی، غساقا نماد و مظهر تجسمیافته اعمال ناپاک، مال حرام، حقالناس و آلودگیهای باطنی انسان در دنیاست که در جهان آخرت تغییر شکل داده و به صورت مایعی بدبو، تاریک و زجرآور به خودِ فرد بازمیگردد.
جمعبندی و توضیح کامل غساقا
واژه «غساقا» (غساق) یکی از اصطلاحات تکاندهنده در ادبیات قرآنی و متون کلامی اسلام است که به عنوان یکی از شدیدترین کیفرهای دوزخیان از آن یاد میشود. این کلمه در لغت و تفاسیر به دو صورت معنا شده است؛ نخست به معنای چرک، ریم و خونابه عفونی زرد رنگی که از پوست اهل جهنم جاری میشود، و دوم به معنای مایعی بسیار تاریک، بدبو و به غایت سرد که از شدت سرما پوست و تن را میسوزاند و در تضاد با «حمیم» (آب جوشان داغ) قرار دارد.
از نظر ریشهشناسی، این واژه ساختار صرفی عربی (صیغه مبالغه) دارد و از ماده «غسق» گرفته شده که به معنای جریان یافتن ترشحات تیره یا شدت تاریکی شب است. اگرچه در برخی منابع کهن مانند کتاب المعرب جوالیقی احتمال معرب بودن آن از واژگان فارسی یا ترکی مطرح شده، اما کاربرد اصیل و ساختار آن کاملاً در بستر زبان عربی قوام یافته است.
در حل جدول و مسابقات فرهنگی، این واژه ۵ حرفی یک پاسخ کلیدی برای سوالاتی با مضمون عذابهای جهنم، مایع بویناک دوزخی یا خونابه زمهریر به شمار میرود. این کلمه فراتر از معنای لغوی، در ادبیات عرفانی نمادی از بازتاب تکوینی زشتی گناهان و ظلم به خلق در زندگی دنیوی است.