یعنی چه
تنفق یک فعل مضارع از ریشه «نفق» (باب افعال) است که به معنای خارج کردن مال از دست خود و بخشیدن آن به دیگران جهت رفع نیازها یا صرف آن در امور خیر به کار میرود.
تلفظ
این کلمه در اصل عربی به صورت تُنْفِقُ تلفظ میشود که در متون ادبی و دینی فارسی نیز به همین صورت یا به صورت ساکن در آخر (تُنْفِق) خوانده میشود.
در جدول
در جدولهای کلمات متقاطع، پاسخ این کلمه دقیقاً «تنفق» است که ۴ حرف دارد. همچنین واژههای همریشه آن مانند انفاق و نفقه نیز کاربرد دارند.
به عربی
این واژه خود اصالتاً عربی است و افعالی نظیر تعطي یا تصرف در بافتهای مختلف زبان عربی میتوانند با آن هممعنی باشند.
به فارسی
معادلهای دقیق فارسی این فعل در متون عبارتی شامل بخشش کردن، داد و دهش، تصدق دادن و دستودلبازی کردن در امور مالی است. متضاد آن نیز بخل ورزیدن و امساک است.
در قرآن
این کلمه و مشتقاتش بارها در قرآن آمده است؛ از جمله در آیه ۹۲ سوره آلعمران که میفرماید هرگز به نیکوکاری نمیرسید مگر اینکه از آنچه دوست دارید انفاق کنید (تُنْفِقُوا).
نماد چیست
این واژه فاقد نماد فیزیکی مستقیم است، اما در فرهنگ اسلامی نماد «دست گشاده» یا تصویر قرآنی کشتزاری است که یک دانه در آن رشد کرده و هفتصد دانه ثمر میدهد.
جمعبندی و توضیح کامل تنفق
واژه «تنفق» یک فعل مضارع عربی از ریشه «نفق» است که به طور گسترده در ادبیات دینی، قرآنی و متون کلاسیک فارسی به کار میرود. این کلمه به معنای بخشش، خرج کردن مال و اعطای دارایی به دیگران برای رفع نیازهای جامعه یا امور خیر است که ریشه آن به مفهوم خارج کردن مال از ملکیت خویش اشاره دارد.
در فرهنگ اسلامی و اخلاقی، این واژه بر اهمیت گذشت مالی و ایثار تأکید میکند، به طوری که بر اساس آیات قرآن، اوج نیکوکاری منوط به انفاق از چیزهایی است که انسان خود به آنها علاقه دارد. این مفهوم در تقابل مستقیم با بخل، احتکار و امساک قرار میگیرد.
بررسی ساختاری کلمه نشان میدهد که این واژه در زبان فارسی دارای همخانوادههای فراوانی نظیر نفقه، انفاق، منفق و منافق است. در کاربریهای عمومی مانند جداول کلمات متقاطع، به عنوان یک واژه ۴ حرفی با معنای بخشش و تصدق شناخته میشود.