یعنی چه
این عبارت بخشی از آیه ۸۷ سوره انبیاء (وَذَا النُّونِ إِذْ ذَهَبَ مُغَاضِبًا) در قرآن کریم است. این بخش به داستان حضرت یونس (ع) اشاره دارد و به معنای «آنگاه که [حضرت یونس از میان قوم خود] خشمگین رفت» میباشد. این کلمه یک واژه کلاسیک و قرآنی است و ارتباطی به زبان مدرن یا دیجیتال ندارد.
تلفظ
این عبارت به صورت «إِذْ ذَهَبَ» تلفظ میشود که در آن «إِذْ» با سکون ذال و «ذَهَبَ» با فتح تمام حروف خوانده میشود.
در جدول
در مسابقات جدولی و حل معماها، پاسخ دقیق برای این نشانه قرآنی با تعداد حروف مشخص شده، عبارت «اذ ذهب قران» است.
به انگلیسی
در ترجمههای انگلیسی قرآن کریم، این بخش از آیه معمولاً به صورت عبارات فوق ترجمه میشود تا مفهوم رفتن و هجرت را برسانَد.
به عربی
این عبارت خود ریشه و اصالت عربی دارد؛ «إِذْ» ظرف زمان برای گذشته و «ذَهَبَ» فعل ماضی از ریشه (ذ هـ ب) به معنی رفتن است.
به فارسی
در برگردانهای فارسی قرآن کریم، این عبارت را به صورت «آنگاه که رفت»، «زمانی که برفت» یا «هنگامی که خشمگینانه قدم برداشت» ترجمه کردهاند.
نماد چیست
این عبارت در فرهنگ قرآنی و ادبیات دینی، نمادی از «عجله در تصمیمگیری»، «ترک وظیفه یا قوم از روی دلسردی و ضجر» و «آغاز یک ابتلا و آزمون سخت الهی» است که در نهایت به ذکر معروف یونسیه در دل تاریکیها ختم میشود.
جمعبندی و توضیح کامل اذ ذهب قران
عبارت «اذ ذهب قران» یک اصطلاح مستقل در زبان فارسی نیست، بلکه بخشی از آیه ۸۷ سوره مبارکه انبیاء در قرآن کریم است که به ماجرای خروج حضرت یونس (ع) از میان قومش اشاره دارد. معنی تحتاللفظی این عبارت «آنگاه که رفت» است؛ جایی که «إِذ» به عنوان ظرف زمان گذشته و «ذَهَبَ» به عنوان فعل ماضی به معنی رفتن به کار رفته است.
یک اشتباه عامیانه و رایج در میان برخی افراد، اشتباه گرفتن فعل «ذَهَبَ» (به معنی رفتن) با اسم «ذَهَب» (به معنی طلا) به دلیل شباهت ظاهری در رسمالخط است؛ در حالی که این آیه هیچ ارتباطی به مسائل مادی یا طلا ندارد و کاملاً صبغه هجرت و داستان پیامبر خدا را روایت میکند. این عبارت در ادبیات به نمادی از دلسردی موقت، تصمیم شتابزده و شروع یک امتحان بزرگ الهی تبدیل شده است.