یعنی چه
به کیفیتِ بیان و ادای کلمات به شکلی کاملاً مشخص، رسا و بدون ابهام گفته میشود؛ به طوری که هر هجا و آوا به طور مجزا و دقیق شنیده و فهمیده شود (طرز تلفظ واضحِ گفتار).
تلفظ
تلفظ این ترکیب به صورت «وُ ضوُ ح وَ شُ مُ رْ دَ گی» (vozuh va shomordegi) انجام میشود.
در جدول
این ترکیب دقیقاً ۱۱ حرف دارد و در جدولهای کلمات متقاطع به عنوان پاسخ برای کیفیت گفتار رسا، فصیح و بدون ابهام به کار میرود.
به انگلیسی
در زبان انگلیسی از واژه Articulation برای بیان دقیق هجاها و از Clarity برای روشنی صدا و گفتار استفاده میشود.
به عربی
در زبان عربی برای رساندن این مفهوم از ترکیبهایی نظیر فصاحة النطق یا وضوح التلفظ استفاده میکنند.
به فارسی
معادلهای فارسی و ترکیبات هممعنی آن شامل رساییِ کلام، فصاحت، شیوایی، روشنگویی و تفکیک آوایی است.
در قرآن
خود این ترکیبِ دوجزئی در قرآن وجود ندارد. اما از نظر مفهومی، نزدیکترین معادل برای آن، دستور به «ترتیل» (در آیهٔ وَرَتِّلِ الْقُرْآنَ تَرْتِیلًا) به معنی خواندنِ آرام و شمرده است. همچنین تقاضای حضرت موسی برای باز شدن گره زبانش (وَاحْلُلْ عُقْدَةً مِّن لِّسَانِي يَفْقَهُوا قَوْلِي) دقیقاً طلبِ همین کیفیت در کلام است.
نماد چیست
در ادبیات و هنر، نمادِ سخنوری و بلاغت موجوداتی مانند بلبل یا طوطی هستند که به فصاحت شناخته میشوند. در مفاهیم مدرن و رسانهای، نمادِ آن یک میکروفون یا بلندگو با امواج صوتی منظم و متقارن است.
جمعبندی و توضیح کامل وضوح وشمردگی
ترکیب «وضوح وشمردگی» یک اصطلاح آمیخته (عربی-فارسی) و تخصصی است که بیشتر در حوزههای فونتیک (آواشناسی)، فن بیان، گویندگی، گفتاردرمانی و مهندسی صدا به کار میرود. این واژه به کیفیتِ ادای کلمات به شکلی کاملاً رسا، مشخص و بدون ادغام آواها اشاره دارد.
جزء اول یعنی وضوح ریشه عربی دارد و به معنای شفافیت و دوری از ابهام است، در حالی که جزء دوم یعنی شمردگی ریشهای اصیل و فارسی از مصدر شمردن دارد که در این اصطلاح به معنی فاصله دادنِ درست و بخشبخش بیان کردن هجاها برای فهم بهتر مخاطب است.