یعنی چه
نمیمه در لغت و اصطلاح اخلاقی به معنای نقل کردن سخن کسی به دیگری است، به گونهای که موجب بروز فتنه، دشمنی، خراب شدن روابط و از بین رفتن دوستیها میان مردم شود. این واژه از ریشه عربی است و در بافتهای دینی و ادبی به عنوان یکی از رذایل اخلاقی بزرگ شناخته میشود.
تلفظ
تلفظ صحیح این واژه به صورت نَمیمِه (Namimeh) است که با فتح نون و سکون یا کسر خفیف های پایانی ادا میشود.
در جدول
در جدولهای متقاطع کلماتی مانند سخنچینی، دوهمزنی، غمازی و سعایت به عنوان راهنمای واژه نمیمه کاربرد دارند و پاسخ اصلی خود ۵ حرف دارد.
به انگلیسی
در زبان انگلیسی با توجه به بافتار متن از واژههای فوق برای رساندن مفهوم نمیمه استفاده میشود.
به عربی
ریشه اصلی این واژه عربی است و در متون دینی و آیات قرآنی (مانند سوره قلم) به شدت نکوهش شده است.
به ترکی
در زبان ترکی استانبولی برای اشاره به این مفهوم اخلاقی از این کلمات استفاده میکنند.
به فارسی
معادلهای دقیق و روان فارسی این کلمه شامل سخنچینی، دوهمزنی و گلهآوری است که به رفتار ناپسند انتقال حرفهای پشت سر دیگران اشاره دارد.
جمعبندی و توضیح کامل نمیمه
واژه «نمیمه» یکی از اصطلاحات کهن اخلاقی و ادبی در زبانهای عربی و فارسی است که به رفتار ناپسند سخنچینی و دوهمزنی اشاره دارد. در اصل، این کار به معنای نقل پنهانی سخنان یا رازهای یک فرد به فردی دیگر با هدف ایجاد کینه، دشمنی و از بین بردن پیوندهای عاطفی و اجتماعی میان آنهاست. ریشه این واژه عربی بوده و در قرآن کریم نیز با صیغه مبالغه «نمّام» به شدت از آن نهی شده است.
در ادبیات تمثیلی و سنتی، شخص نمام یا عامل نمیمه به موجوداتی نظیر «عقرب» یا «آتشافروز خاموش» تشبیه میشود؛ چرا که کار او مانند زهری پنهان یا آتشی زیر خاکستر، آرامش جامعه و خانوادهها را نابود میسازد. متضاد این صفت ناپسند، رازداری، خیرخواهی و اصلاح ذاتالبین (آشتی دادن میان مردم) است که در فرهنگ اسلامی و ایرانی ارزش بسیار بالایی دارد.