یعنی چه
واژهٔ متنفر به فردی اشاره دارد که در درون خود نسبت به شخص، رفتار، شیء یا موقعیتی خاص، کراهت شدید، تمایل منفی و حس ناخوشایند عمیق احساس میکند. این کلمه در اصل لغت به معنای رمنده و گریزان نیز آمده است و نشاندهندهٔ دوریگزینی عاطفی یا فیزیکی از عامل ناخوشایند است.
تلفظ
تلفظ صحیح این واژه به صورت مُتَنَفِّر (motanaffer) است که نون اول با فتحه و فاء با تشدید و کسره خوانده میشود.
در جدول
در جدولهای متقاطع، کلمهٔ متنفر به عنوان پاسخ پنجحرفی برای راهنماهایی مثل «بیزار» یا «منزجر» استفاده میشود.
به انگلیسی
بسته به میزان شدت حس بیزاری در زبان انگلیسی، کلمات متفاوتی از جمله Hating برای کاربرد عمومی و Disgusted یا Abhorring برای شدت بالای انزجار به کار میروند.
به عربی
در زبان عربی که ریشهٔ اصلی واژه نیز از آن گرفته شده، کلماتی مانند منزجر و مشمئز دقیقاً همین مفهوم عاطفی را منتقل میکنند.
به ترکی
در ترکی استانبولی عبارت Nefret eden مستقیماً به فرد متنفر اشاره دارد و İğrenen حالت انزجار شدید را بیان میکند.
به فارسی
معادلهای اصیل و رایج این واژه در زبان فارسی کلماتی نظیر بیزار، دلزده، گریزان و رمیده هستند که حس دوری و کراهت را به خوبی بازتاب میدهند.
جمعبندی و توضیح کامل متنفر
واژهٔ «متنفر» یک اسم فاعل عربی از باب تفعل و ریشه (ن ف ر) است که در زبان فارسی به طور گسترده برای توصیف فردی به کار میرود که دچار حس بیزاری و انزجار عمیق شده است. این کلمه در اصل لغت به معنای رمنده و گریزان نیز هست، چرا که فرد متنفر همواره تلاش میکند از عامل حس منفی خود فاصله بگیرد. مترادفهایی چون بیزار، منزجر و مشمئز بار معنایی آن را تکمیل میکنند.
اگرچه خود واژه با همین رسمالخط در قرآن کریم نیامده، اما همخانوادهٔ آن یعنی «مُسْتَنفِرَةٌ» (به معنی خران وحشی رمیده و گریزان) در آیه ۵۱ سوره مدثر و همچنین مفهوم دقیق آن با فعل «اشْمَأَزَّتْ» (به معنی متنفر و منزجر شد) در آیه ۴۵ سوره زمر دیده میشود. در فرهنگهای کلاسیک نماد رسمی و واحدی برای این مفهوم ثبت نشده، ولی در روانشناسی مدرن، حالات چهره گرهخورده و منقبض نشاندهندهٔ این وضعیت روحی است.