یعنی چه
واژهٔ «وارهیدن» یک فعل پیشوندی اصیل فارسی است که به معنای رستن، رها شدن، آزاد شدن و نجات یافتن از یک موقعیت دشوار، محنت یا وابستگی مادی به کار میرود.
تلفظ
تلفظ صحیح این واژه [vārahīdan] است که از ترکیب پیشوند «وا» و فعل «رهیدن» تشکیل شده است.
در جدول
در جدولهای کلمات متقاطع، معادلهای این کلمه شامل وارستن، خلاص شدن و نجات یافتن است که خودِ کلمهٔ وارهیدن دقیقاً ۷ حرف دارد.
به انگلیسی
این فعل در زبان انگلیسی به معنای رهایی یافتن از قید و بند یا سختی است. (توجه: برخی منابع به اشتباه آن را به خاطر شباهت ظاهری فینگلیش با واژه war، جنگ ترجمه کردهاند که کاملاً نادرست است).
به فارسی
این کلمه صددرصد فارسی است. همخانوادههای آن شامل واژههای رها، رهایی، رهیدن، وارهیده و وارسته هستند. از نظر معنایی با مفهوم عربی «نَجَا» (نجات یافت) یا «تَخَلَّصَ» همپوشانی دارد.
نماد چیست
در ادبیات عرفانی فارسی، به ویژه در اشعار و اندیشهٔ مولانا، «وارهیدن» نماد رهایی کامل روح انسان از بند تعلقات مادی، و ارتقا به آزادی مطلق و معرفت الهی است؛ چنانکه میفرماید: «جان ما از قید و محنت وارهید».
جمعبندی و توضیح کامل وارهیدن
واژهٔ «وارهیدن» یکی از افعال زیبای پیشوندی در زبان فارسی است که قدمت و اصالت بالایی دارد. این کلمه از ترکیب پیشوند تأکیدی «وا» و فعل «رهیدن» ساخته شده و به خوبی حسِ عمیقِ آزاد شدن و پشت سر گذاشتن یک بحران یا گرفتاری شدید را به مخاطب منتقل میکند.
در فرهنگ و ادبیات عرفانی ما، این واژه صرفاً یک معنای فیزیکی ندارد، بلکه بیانگر یک سیر و سلوک معنوی است؛ جایی که روح انسان از زندان تن و قید و بندهای مادی دنیا میرهد و به آرامش حقیقی دست مییابد. استفاده از این واژه در شعر شاعران بزرگی چون مولوی، به آن اعتباری دوچندان بخشیده است.