یعنی چه
این واژه جمع «متشبث» است. در مفهوم سنتی به کسانی گفته میشود که به کسی یا چیزی متوسل میشوند و چنگ میزنند؛ اما در ادبیات اداری و اقتصادی امروز (بهویژه در زبان فارسی افغانستان)، به معنای کارآفرینان، سرمایهگذاران و صاحبان کسبوکار است که برای راهاندازی یک فعالیت اقتصادی تلاش میکنند.
تلفظ
تلفظ دقیق این کلمه مُتَشَبِّثین است که با ضمه روی میم، فتحه روی تاء و شین، و کسره و تشدید روی باء خوانده میشود.
در جدول
در کلمات متقاطع، این کلمه به عنوان پاسخ برای راهنماهایی مثل «کارآفرینان»، «صاحبان کسبوکار» یا «چنگزنندگان» به کار میرود و دقیقاً ۷ حرف دارد.
به انگلیسی
در متون تجاری و مدرن، این کلمه دقیقاً معادل کارآفرینان و فعالان حوزه کسبوکار در نظر گرفته میشود.
به عربی
در زبان عربی معاصر، برای اشاره به این مفهوم اقتصادی از اصطلاحات فوق استفاده میشود، هرچند ریشه کلمه خود عربی است.
به فارسی
برابرهای دقیق فارسی این کلمه در حوزه لغوی «چنگزنندگان» و «وابستگان» است و در حوزه اصطلاحی معادل «کارآفرینان»، «سرمایهگذاران» و «پیشگامان کسبوکار» میباشد.
در قرآن
کلمه «متشبثین» یا ریشه ثلاثی مجرد آن (ش ب ث) در متن قرآن کریم وجود ندارد و یک اصطلاح لغوی و اداری-اقتصادی به شمار میرود.
جمعبندی و توضیح کامل متشبثین
واژه «متشبثین» سیر تحول معنایی جالبی را طی کرده است. این کلمه که ریشه در زبان عربی دارد و از نظر صرفی اسم فاعل جمع سالم مذکر از باب تفعل (تشبث) است، در اصل به معنی کسانی است که به چیزی آویزان میشوند یا چنگ میزنند. همخانوادههای آن مانند تشبث و متشبث نیز همواره مفهوم تمسک و توسل جستن را در متنهای کهن فارسی القا میکردند.
با این حال، در ادبیات معاصر معانی جدیدی به خود گرفته است. امروزه در اقتصاد و اسناد اداری معاصر (به ویژه در فارسی دری افغانستان)، این کلمه کاربردی کاملاً مدرن یافته و به عنوان معادل دقیق «کارآفرینان» و «صاحبان پروژههای اقتصادی» استفاده میشود؛ کسانی که با ریسکپذیری دست به اقدام تجاری میزنند.
بنابراین در مواجهه با این کلمه باید به سیاق متن توجه داشت؛ در یک متن کلاسیک و ادبی نشانه توسل و چنگاندازی است، در حالی که در یک گزارش مالی و خبری، اشاره به جامعه کارآفرینان و سرمایهگذاران بخش خصوصی دارد.