یعنی چه
این واژه در زبان عربی به عنوان فعل امر از ریشه «حفر» به معنای «بکن» یا «حفاری کن» به کار میرود. همچنین اگر به صورت اسم تفضیل استفاده شود، به معنای «گودتر» یا «کسی که حفاری بیشتری انجام میدهد» است. در کاربردهای خاصتر نیز به افتادن دندانهای شیری یا یاری رساندن در کندن چاه اشاره دارد.
تلفظ
در صورت فعل امر (اُحْفُر)، تلفظ با ضمه بر روی همزه آغازین و حرف حاء همراه است. در صورت اسم تفضیل (أَحْفَر)، با فتحه بر همزه و حاء ساکن تلفظ میشود.
در جدول
به عنوان پاسخ در جدول کلمات متقاطع معمولاً به معنای «بکن» یا ریشه کلمه حفاری در نظر گرفته میشود.
به انگلیسی
معادلهای انگلیسی بسته به نقش فعلی یا اسمی کلمه متفاوت است.
به عربی
در زبان عربی از ریشه «حفر» مشتق شده است.
در قرآن
واژه «احفر» به این شکل خاص در قرآن وجود ندارد، اما مشتقات ریشه «حفر» مانند «حُفْرَة» در سوره آلعمران و «الْحَافِرَة» در سوره نازعات استفاده شده است.
نماد چیست
این کلمه یک واژه کاربردی و لغوی است و به تنهایی بار نمادین یا سمبلیک شناختهشدهای در متون ادبی یا اساطیری ندارد.
جمعبندی و توضیح کامل ا حفر
واژه «احفر» برآمده از ریشه عربی «حفر» است که عمدتاً به دو صورت فعل امر برای دستور به کندن زمین و یا اسم تفضیل به معنای گودتر به کار میرود. این کلمه به دلیل ماهیت دستوری و لغوی خود، جایگاه ثابتی به عنوان یک نماد یا اصطلاح مستقل ندارد.
در متون دینی، اگرچه خودِ این کلمه یافت نمیشود، اما ریشه آن در قالب واژگانی همچون «حفره» به معنای گودال و «حافره» به معنای حالت نخستین، در قرآن به کار رفته است که نشاندهنده گستره معنایی این ریشه در مفاهیم فیزیکی و انتزاعی است.