یعنی چه
حمل ضروری در اصطلاح منطق، فلسفه و حقوق به معنای بار کردن یا نسبت دادن ویژگی و صفتی بر یک موضوع است، به طوری که رابطه میان آنها واجد ضرورت، وجوب و انفکاکناپذیری باشد؛ مانند نسبت دادن ناطق بودن به انسان.
تلفظ
این عبارت به صورت «حَملِ ضَروری» تلفظ میشود که شامل واژه اول با فتح حاء و سکون میم، و واژه دوم با فتح ضاد و راء اول است.
در جدول
در پاسخ به سوالات جدول کلمات متقاطع، پاسخ دقیق برای این مفهوم اصطلاح ۸ حرفی «حمل ضروری» است.
به انگلیسی
بسته به حوزه کاربرد، در متون تخصصی فلسفی معادل با نسبت دادن ضروری و در صنایع ترابری معادل ترانزیت فوری است.
به عربی
این ترکیب مستقیماً از قواعد و اصطلاحات زبان عربی وارد ادبیات منطق و فقه اسلامی شده است.
به فارسی
در برگردان روان فارسی میتوان آن را به «نسبتدهی حتمی»، «بار کردن واجبی صفت بر موصوف» یا «پیوند جداییناپذیر» تعبیر کرد.
جمعبندی و توضیح کامل حمل ضروری
اصطلاح «حمل ضروری» از ترکیبهای کلیدی در حوزههای دانش نظری نظیر منطق، فلسفه و اصول فقه است. این عبارت به رابطهای میان یک موضوع و صفت (محمول) اشاره دارد که امکان گسست یا انفکاک در آن وجود ندارد. به بیان ساده، وقتی ویژگی خاصی برای یک پدیده آنقدر حیاتی باشد که بدون آن، حقیقت آن پدیده زیر سوال برود، از حمل ضروری استفاده میشود.
از سوی دیگر، این واژه در ادبیات مدرن کاربردی و لجستیک نیز گاه به معنای ترابری اضطراری و فوری کالاها استفاده میشود؛ هرچند اصالت معنایی آن به همان پیشینه فلسفی و منطقی بازمیگردد که ریشه در واژگان عربی دارد.