یعنی چه
واژهٔ «ضمانآور» یک اصطلاح فقهی و حقوقی است و به رفتار، عمل یا قراردادی اشاره دارد که باعث میشود شخص از نظر شرعی یا قانونی مسئول جبران خسارت، پرداخت بدهی یا تاوان مال دیگری شود. این کلمه یک واژه معمولی و کلاسیک در ادبیات حقوقی است و به هر امر مسئولیتآفرین اطلاق میگردد.
تلفظ
تلفظ دقیق این واژه ترکیبی به صورت «ضَمانآوَر» است که بخش اول آن (ضمان) ریشه عربی و بخش دوم آن (آور) بن مضارع از مصدر آوردن فارسی است.
در جدول
در جدولهای کلمات متقاطع، در پاسخ به راهنمای «تعهدآور یا آنچه خسارت به همراه دارد»، کلمه ۷ حرفی «ضمان آور» قرار میگیرد.
به انگلیسی
در متون حقوقی بینالمللی برای انتقال مفهوم ضمانآور از اصطلاحاتی که بار مسئولیت مدنی و قانونی ایجاد میکنند استفاده میشود.
به فارسی
برگردانها و واژههای هممعنی فارسی برای این اصطلاح ترکیبی شامل عباراتی چون مسئولیتآفرین، تاواندار، تعهدآور و التزامآور است که همگی مفهوم پذیرش خسارت را میرسانند.
در قرآن
خود ترکیب واژگانی «ضمانآور» در متن قرآن وجود ندارد، اما مفهوم و ریشه آن در قالب واژه «زَعِیم» به معنای ضامن و عهدهدار در آیه ۷۲ سوره مبارکه یوسف ذکر شده است: «وَلِمَنْ جَاءَ بِهِ حِمْلُ بَعِيرٍ وَأَنَا بِهِ زَعِيمٌ».
جمعبندی و توضیح کامل ضمان آور
واژه «ضمانآور» یک اصطلاح کلیدی در فقه اسلامی و حقوق مدنی است که به هرگونه اقدام، تصرف یا قراردادی اشاره دارد که بار حقوقی ایجاد کرده و شخص را ملزم به جبران خسارتهای احتمالی یا قطعی میکند. در علم حقوق، تصرفاتی مانند غصب یا معاملات باطل به عنوان امور ضمانآور شناخته میشوند، چرا که شخص تصرفکننده ضامن سلامت و بازگرداندن آن مال است.
این واژه از ترکیب بخش عربی «ضمان» (به معنی تعهد و در بر داشتن) و بخش فارسی «آور» (ساختمان فاعلی از آوردن) پدید آمده است. شناخت این اصطلاح به درک بهتر قوانین مربوط به مسئولیت مدنی و قواعد فقهی نظیر قاعده ید کمک شایانی میکند.